Σε μια κίνηση που ερμηνεύεται ως απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων και πίεσης λίγο πριν από το κρίσιμο τετ-α-τετ των Κυριάκου Μητσοτάκη και Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία κλιμακώνει την ένταση στο ανατολικό Αιγαίο. Με αφορμή την προγραμματισμένη ελληνική άσκηση «Τρίαινα», η Άγκυρα ενεργοποίησε για ακόμη μια φορά τον μηχανισμό των παράνομων αντι-NAVTEX, επαναφέροντας το αναθεωρητικό αφήγημα περί αποστρατιωτικοποίησης.
Του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου
Το χρονικό της αντιπαράθεσης: Από την «Τρίαινα» στην τουρκική αμφισβήτηση
Η ελληνική πλευρά κινήθηκε εντός των προβλεπόμενων διεθνών πλαισίων, δεσμεύοντας μέσω του Υδρογραφικού Σταθμού Λήμνου και της ΥΠΑ τις απαραίτητες περιοχές για την επιχειρησιακή εκπαίδευση του Πολεμικού Ναυτικού και της Αεροπορίας:
Η ελληνική δέσμευση: Η NAVTEX (ZCZC RA03) και η σχετική NOTAM (A0244/26LGGG) αφορούσαν το θαλάσσιο και εναέριο χώρο μεταξύ Χίου, Σάμου και Ικαρίας.
Η τουρκική αντίδραση: Η Άγκυρα απάντησε με την αντι-NAVTEX (A0388/26), η οποία δεν περιορίστηκε σε τεχνικά ζητήματα, αλλά αποτέλεσε πολιτικό μανιφέστο. Επικαλούμενη τη Συνθήκη της Λωζάνης, αμφισβήτησε την ελληνική δικαιοδοσία στην περιοχή, επιχειρώντας να «γκριζάρει» τις αρμοδιότητες της Αθήνας.
Η θεσμική θωράκιση της Αθήνας
Η ελληνική αντίδραση υπήρξε ακαριαία και θεσμική. Με τη νέα NOTAM (A0262/26), το Υπουργείο Εξωτερικών και οι αρμόδιες αρχές κατέστησαν σαφές πως η τουρκική ενέργεια είναι «άκυρη και ανυπόστατη». Υπογραμμίστηκε κατηγορηματικά ότι:
–Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) είναι η μόνη αρμόδια για το FIR Αθηνών.
–Η Υδρογραφική Υπηρεσία του Π.Ν. φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την έκδοση οδηγιών προς ναυτιλλομένους στις συγκεκριμένες θαλάσσιες ζώνες.
Στρατηγικός «θόρυβος» πριν τη συνάντηση
Παρά το γεγονός ότι η άσκηση «Τρίαινα» αποτελεί μια τυπική δραστηριότητα ρουτίνας, η επιλογή της Τουρκίας να τη στοχοποιήσει τη δεδομένη στιγμή (9 Φεβρουαρίου 2026) δεν θεωρείται τυχαία.
Η Άγκυρα επιδιώκει να προσέλθει ο Έλληνας Πρωθυπουργός στη συνάντηση της 11ης Φεβρουαρίου με μια «τεχνητά φορτωμένη» ατζέντα. Χρησιμοποιώντας τις NAVTEX ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, η τουρκική ηγεσία προσπαθεί να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις της περί «γκρίζων ζωνών» και αποστρατιωτικοποίησης, μετατρέποντας μια τεχνική διαδικασία αεροναυτιλίας σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης.
