Η μαύρη ηθοποιός Λουπίτα Νιόνγκο, που επιλέχθηκε να υποδυθεί την Ωραία Ελένη της Τροίας στην κινηματογραφική διασκευή της «Οδύσσειας» από τον Κρίστοφερ Νόλαν, προχώρησε σε δηλώσεις που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις.
Σε συνέντευξή της, όταν ρωτήθηκε τι θα έλεγε στον Όμηρο αν τον συναντούσε, η Νιόνγκο δεν δίστασε να ασκήσει κριτική στον αρχαίο Έλληνα ποιητή: «Λοιπόν, Όμηρε, πώς νιώθεις για τον χρόνο που δόθηκε σε αυτές τις γυναίκες, δεδομένου του πόσο λίγο χρόνο αφιέρωσες σε εκείνες;».
Asked what she would say to Homer if she could speak with him, Lupita “Helen of Troy” Nyong’o decided to attack the famous Greek author who died 2800 years ago.
She argues he didn’t give the female characters nearly enough attention is his books
🇬🇷🇰🇪 pic.twitter.com/OceqpeFEGS
— Visegrád 24 (@visegrad24) July 6, 2026
Με αυτόν τον τρόπο, η ηθοποιός επέλεξε να «κουνήσει το δάχτυλο» σε ένα έργο που αποτελεί θεμέλιο της ελληνικής και δυτικής λογοτεχνίας εδώ και σχεδόν τρεις χιλιετίες. Δεν σταμάτησε όμως εκεί: σε άλλες δηλώσεις της τόνισε ότι η ταινία του Νόλαν έρχεται να «διορθώσει» την ανδρική ματιά του Ομήρου, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στις γυναικείες φιγούρες, όπως η Ελένη και η Κλυταιμνήστρα – ρόλο που επίσης ενσαρκώνει η ίδια σε διπλή ερμηνεία.
Ακούσατε ακούσατε. Η Οδύσσεια ήταν πολύ masculine για τα γούστα της Νιόγκο κ ευτυχώς που ήρθε ο Νόλαν κ διόρθωσε τον Όμηρο κ τον έκανε πιο feminine, μη χέσω τις αποψάρες σας που τις ξεστομίζετε με τέτοια ψευτοδιανοουμενίστικη ξερολίαση #boycottnolanodysseypic.twitter.com/ONsD1w1m8P
— Angie 🦂🦂 (@angie22gr) July 6, 2026
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε μια παραγωγή που από την αρχή έχει προκαλέσει συζήτηση για τις επιλογές casting. Η Ελένη της Τροίας, σύμβολο ελληνικής ομορφιάς και αιτία του Τρωικού Πολέμου σύμφωνα με τον μύθο, αποδίδεται σε ηθοποιό αφρικανικής καταγωγής, ενώ η ταινία περιλαμβάνει και άλλα στοιχεία σύγχρονης αμερικανικής κουλτούρας, όπως ράπερ σε ρόλο αρχαίου αοιδού και σύγχρονες εκφράσεις στο διάλογο.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, Έλληνες και διεθνείς χρήστες αντέδρασαν έντονα, επισημαίνοντας ότι η «Οδύσσεια» δεν είναι «ανδροκρατούμενη» με την έννοια που υπονοεί η Νιόνγκο. Το έπος περιλαμβάνει ισχυρές και πολυδιάστατες γυναικείες μορφές: η Πηνελόπη που για είκοσι χρόνια ξεγελά τους μνηστήρες με την εξυπνάδα της, η Αθηνά που καθοδηγεί τον Οδυσσέα, η Κίρκη και η Καλυψώ που κατέχουν μαγικές δυνάμεις και διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην περιπέτεια του ήρωα. Το έργο αντανακλά την εποχή του, με έμφαση στον ηρωισμό, τα ταξίδια και τις αξίες της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας, χωρίς να χρειάζεται «διορθώσεις» από σύγχρονες ιδεολογικές απόψεις.
Η προσέγγιση της Νιόνγκο αποκαλύπτει μια βαθιά άγνοια ή, χειρότερα, μια σκόπιμη υποτίμηση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Αντί να τιμήσει τον ρόλο που της δόθηκε χάρη στην παγκόσμια ακτινοβολία του Ομήρου, η ηθοποιός προτιμά να τον χρησιμοποιήσει ως πλατφόρμα για να επιβάλει σημερινά πρότυπα σε ένα κείμενο που υπήρχε πολύ πριν εμφανιστούν οι σύγχρονες συζητήσεις περί «ισορροπίας» και «αντιπροσωπευτικότητας».
Η υπόθεση της «Οδύσσειας» του Νόλαν δεν είναι απλώς μια ακόμα κινηματογραφική διασκευή. Είναι ένα ακόμα παράδειγμα της τάσης του Χόλιγουντ να αποσυνδέει τους αρχαίους ελληνικούς μύθους από τις ιστορικές και πολιτιστικές τους ρίζες, μετατρέποντάς τους σε εργαλείο για την προώθηση μιας woke παγκοσμιοποιημένης, αποεθνικοποιημένης αφήγησης.
Οι δηλώσεις της Λουπίτα Νιόνγκο δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας: για ορισμένους, ο Όμηρος δεν είναι αρκετά «σύγχρονος». Για εμάς, όμως, παραμένει αιώνιος.
