Από τους σκονισμένους δρόμους του Καράτσι μέχρι το ματωμένο έδαφος της Μέσης Ζώνης της Νιγηρίας, μια τραγική πραγματικότητα συνεχίζει να εκτυλίσσεται, ενώ το πολιτικό κατεστημένο της Δύσης όχι μόνο κοιτάζει αλλού, αλλά και τη χρηματοδοτεί: ο Χριστιανισμός εξαλείφεται συστηματικά σε εκτεταμένες περιοχές του μη-δυτικού κόσμου, κυρίως από ισλαμιστές.
Στις 11 Αυγούστου, χιλιάδες μη μουσουλμάνοι πολίτες συγκεντρώθηκαν για την ετήσια Πορεία για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων σε μεγάλες πόλεις του Πακιστάν, συμπεριλαμβανομένων του Καράτσι και του Φαϊσαλαμπάντ. Κρατώντας πορτρέτα θυμάτων οχλοκρατικών λιντσαρισμάτων και νεαρών γυναικών που εξαναγκάστηκαν σε αλλαγή πίστης, οι διαδηλωτές παρουσίασαν έναν χάρτη 11 σημείων, απαιτώντας βασική συνταγματική ισότητα και καλώντας για αυστηρές νομικές εγγυήσεις κατά των θανατηφόρων νόμων περί βλασφημίας της χώρας.
Έτσι οι Βρυξέλλες της Ούρσουλας ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝ τους διωγμούς των Χριστιανών στο Πακιστάν και τη Νιγηρία.
Αυτήν την ΕΕ έφτυσε χθες κατάμουτρα ενώπιον της υφηλίου η Ισλανδία.
From Pakistan to Nigeria: How Brussels subsidises the persecution of Christians https://t.co/peq3bhvIKr
— constantinosbogdanos (@bogdanosk) August 31, 2026
Την ίδια στιγμή, χιλιάδες μίλια μακριά, στη Νιγηρία, η ίδια τραγωδία εκτυλίσσεται με ακόμη μεγαλύτερη αιματοχυσία. Στις 22 Ιουνίου, ένοπλοι μαχητές εισέβαλαν στο χωριό Καβέλ στην Πολιτεία Πλατό, σφαγιάζοντας δεκάδες Χριστιανούς κατοίκους, καταστρέφοντας εκκλησίες και εκτοπίζοντας ολόκληρες κοινότητες.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις 9 Ιουλίου, με συντριπτική πλειοψηφία 510 ψήφων έναντι 1, καταδίκασε τη σφαγή, προσθέτοντας άλλο ένα ψήφισμα σε έναν σωρό από αγνοημένες ευρωπαϊκές διακηρύξεις.
Αν και η γεωγραφία διαφέρει, το δομικό μοτίβο είναι πανομοιότυπο. Και στις δύο χώρες, οι νόμοι περί βλασφημίας και η ατιμωρησία του κράτους παρέχουν νομική κάλυψη για τη βία των όχλων.
Και στις δύο χώρες, ανήλικες Χριστιανές κοπέλες, όπως η 16χρονη Ανεέκα Ισάκ στη Λαχόρη, η υπόθεση της οποίας έφτασε στις Βρυξέλλες, αντιμετωπίζουν στοχευμένες απαγωγές, εξαναγκαστικές αλλαγές πίστης και εξαναγκαστικούς γάμους, χωρίς καμία προστασία από τις τοπικές αρχές επιβολής του νόμου.
Και στις δύο χώρες, η δημογραφική κατάρρευση αφηγείται την ιστορία: ο μη μουσουλμανικός πληθυσμός του Πακιστάν έχει μειωθεί από 14,2% το 1951 σε μόλις 3,5% σήμερα, ενώ χιλιάδες Νιγηριανοί πιστοί σφαγιάζονται ή εκτοπίζονται κάθε χρόνο, με το ποσοστό των Χριστιανών να μειώνεται, παρόλο που οι απόλυτοι αριθμοί τους αυξάνονται.
Αυτό, ωστόσο, που μετατρέπει αυτή την τοπική βία σε ένα επείγον ευρωπαϊκό σκάνδαλο, είναι η πλήρης υποκρισία των Βρυξελλών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαφημίζει συνεχώς τη δέσμευσή της στην «πολιτική βασισμένη σε αξίες» και στα διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, διατηρεί επικερδείς εμπορικές ρυθμίσεις με τα ίδια τα καθεστώτα που επιτρέπουν αυτή τη δίωξη να ανθεί.
Στο πλαίσιο του Γενικευμένου Συστήματος Προτιμήσεων Πλεονεκτημάτων (GSP+), το Πακιστάν απολαμβάνει αδασμολόγητη πρόσβαση για περίπου τα δύο τρίτα των δασμολογικών γραμμών της ΕΕ, ενώ η Νιγηρία παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους Αφρικανούς εμπορικούς εταίρους της ΕΕ, επωφελούμενη από προνομιακούς εμπορικούς διαλόγους και δισεκατομμύρια σε οικονομικούς δεσμούς.
Αντί να χρησιμοποιήσουν σκληρά μέσα πίεσης, οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες επιμένουν σε ατελείωτα, άνευ ουσίας ψηφίσματα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαθέτει σαφείς, ταχείς μηχανισμούς για την αναστολή εμπορικών προνομίων για χώρες που παραβιάζουν τις θεμελιώδεις θρησκευτικές ελευθερίες. Ωστόσο, όταν έρχεται αντιμέτωπη με την καθημερινή δίωξη εκατομμυρίων Χριστιανών, οι Βρυξέλλες επιλέγουν την οικονομική ευκολία έναντι του ηθικού θάρρους.
Οι εμπορικές προτιμήσεις χωρίς αυστηρή λογοδοσία δεν είναι διπλωματία. Είναι επιδοτούμενη συνέργεια. Χρηματοδοτώντας καθεστώτα που επιτρέπουν δολοφονίες για βλασφημία, αναγκαστικές αλλαγές πίστης και εμπρησμούς εκκλησιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί ενεργά τη διάβρωση των δυτικών αξιών στο εξωτερικό.
Οι Βρυξέλλες πρέπει να απευθύνουν σαφές τελεσίγραφο στην Ισλαμαμπάντ και στο Άμπουτζα: να επιβάλουν συνταγματική ισότητα, να καταργήσουν τους μεσαιωνικούς νόμους περί βλασφημίας και να προστατεύσουν τις ευάλωτες θρησκευτικές μειονότητες, αλλιώς να αντιμετωπίσουν την άμεση ανάκληση των ευρωπαϊκών εμπορικών προνομίων. Οτιδήποτε λιγότερο αποτελεί προσβολή για τα θύματα και προδοσία της Δύσης.
