ΝΕΑ - Σελίδα 2285

Λέτε, κα υφυπουργέ, σε πρόσφατη έξαρσή σας, που ομολογουμένως ανεβάζει πολύ τον πήχη της κολακείας στην αυλή όπου εισήλθατε για να διασώσετε το πολιτικό σαρκίο σας, ότι ο Αλέξης Τσίπρας συνδυάζει Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή.

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που πιστεύεις κι εμπιστεύεσαι τους λάθος ανθρώπους, τους επιλέγεις για να εναποθέσεις πάνω τους τις ελπίδες, το μέλλον και τα όνειρά σου. Περνάει ο καιρός κι εσύ μέρα τη μέρα βλέπεις τα όμορφα λόγια να έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Οι υποσχέσεις κατέληξαν θαμμένες, επανέρχονται αραιά και που ίδιες και απαράλλαχτες, μόνο να σου ρίξουν στάχτη στα μάτια.

Είναι οι δημοτικές εκλογές του 2006. Τα αποτελέσματα στον δήμο της Αθήνας σχεδόν αναμενόμενα. Ο Νικήτας Κακλαμάνης διαδέχεται την Ντόρα Μπακογιάννη με δεύτερο τον Κώστα Σκανδαλίδη από το ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία έχει παράδοση από τα χρόνια Αβραμόπουλου να κερδίζει τον πρώτο δήμο της χώρας, που αντιστοιχεί τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και σε φήμη για τον επικεφαλής του, σε ένα σκαλοπάτι λίγο πριν την κεντρική πολιτική σκηνή.

Η κριτική που εσχάτως γίνεται σχετικά με την θερινή κατοικία του πρωθυπουργoύ στο Σούνιο τίθεται εν πολλοίς σε λάθος βάση. Το ότι ο πρώην σκηνίτης έχει αποκτήσει προτίμηση στις παραθαλάσσιες κατοικίες και τις βόλτες με το φουσκωτό δεν πρωτεύει εδώ. Δικαίωμα του, να ενδιαιτεί σε κατά το δυνατόν πιο άνετες και ευχάριστες συνθήκες. Επίσης, κάθε πρωθυπουργός καλό είναι να μπορεί να αποφορτίζεται, άρα το να έχει ο κος Τσίπρας μια "ντάτσα" δεν είναι αντιπρωθυπουργικό.

Επιστρέφοντας στο παρελθόν, περί το 2001, κλείνω μια συνέντευξη ενός νέου πολιτικού για το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και την πρωινή ζώνη του Σαββάτου. Είναι λίγο μετά της 7.30. Τον είχα ακούσει να μιλάει στο συνέδριο της νεολαίας του αριστερού συνασπισμού που είχε τεθεί επικεφαλής της.

Για αρχή, τι συνέβη: Επέτειος του συμφώνου Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ σήμερα και ξεκίνησα το «σαν σήμερα» της εκπομπής μου στον ΘΕΜΑ104.6 με τον ύμνο των SS και κατόπιν τη φωνή του Στάλιν. Καλημέρισα τονίζοντας ότι οι ναζί ήταν τα μεγαλύτερα κτήνη στην ιστορία της ανθρωπότητας και μετά θύμισα τη συμμαχία τους με τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό. Λίγες ώρες αργότερα πληροφορήθηκα ότι το documento έχει στήσει ολόκληρη ιστορία, περί του πώς μπήκα με τον ύμνο των SS και δεν ντράπηκα.

Αδολφίσκος έπρεπε να γράφει ο τίτλος, αλλά ας πάει στα κομμάτια. Το τελευταίο που θέλουμε είναι ν’αρχίσουν να σκούζουν οι γιαλαντζί αντιφάδες.

Τόλμησε ο Τσίπρας να τσιτάρει στο διάγγελμά του Γιώργο Σεφέρη. Δεν ξέρουν, βέβαια, αυτός κι οι συμβουλατόροι του, ότι ο Σεφέρης έχει ασχοληθεί πολύ με τον τύπο του Τσίπρα - και μάλιστα καθόλου “ποιητικά”. Διότι, ως διπλωματικός υπάλληλος, ο νομπελίστας ποιητής έζησε αυτό που περιγράφει ως «τέλεια χαύνωση, παρακμή, αηδία, κατάπτωση, εξευτελισμό, θεομπαιχτισμό του πολιτικού μας κόσμου».

Ο πρωθυπουργός και η ομάδα επικοινωνίας τους, είτε καταλήψεις έκαναν στο γυμνάσιο, είτε κάπνιζαν στο καπνιστήριο του σχολείου, είτε μπαλαμούτιαζαν καμιά Κνίτησα (δε λέω απελευθερωμένες) είτε είχαν το μυαλό τους στο Μαρξ, αν και νομίζω ότι περισσότερο στον Λαφάργκ.

Του Νίκου Υποφάντη. Έχουν πραγματικά διεστραμμένη αντίληψη οι «άνθρωποι» της επικοινωνίας του Τσίπρα.

Η Ελλάδα διαθέτει ένα μοναδικό, για τα δεδομένα της νοτιοανατολικής Ευρώπης, κέντρο εγκαυμάτων, τ' οποίο την ύστατη στιγμή δε μπόρεσε να εξυπηρετήσει το σκοπό του.

Του Νίκου Υποφάντη. Είναι δύσκολο να γράψεις αυτά που ένας ρεπόρτερ της πρώτης γραμμής βλέπει σε μια εθνική τραγωδία. Είναι η ώρα που στον απολογισμό, δε σε ενδιαφέρει η καταστροφή στις περιουσίες αλλά η ίδια η ζωή. Ζωή που χάθηκε για συνανθρώπους μας, που δεν μπόρεσαν να παλέψουν. Να διαφύγουν. Να τους δοθεί μια ευκαιρία.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Προσοχή: Κομμουνισμός δεν σημαίνει φονικές καταστροφές. Ούτε καν, απαραίτητα, δολοφονική αμέλεια. Αυτά απαντώνται παντού, σε όλα τα συστήματα. Κομμουνισμός, όμως, σημαίνει "πιστεύω πως έχω το δικαίωμα να κρύψω την αλήθεια από τον λαό ακόμα και με αίμα". Γιατί; Διότι οι κομμουνιστές αισθάνονται υπεράνω του λαού. Δεν νιώθουν ότι δεσμεύονται από δημοκρατικούς κανόνες και θεσμούς. Νιώθουν υπόλογοι μόνο στο κόμμα και στην ίδια την Ιστορία. Αυτό είναι το DNA των συριζαίων που από τη Δευτέρα το βράδυ επιδόθηκαν στην πιο χυδαία, καθεστωτική και φονική διαχείριση της καταστροφής στο Μάτι. Μπορεί να έχουν γίνει νεομνημονιακοί, μπορεί να έχουν καταντήσει υπόδουλοι των διεθνών κέντρων που τους ανέδειξαν και τους στηρίζουν, όμως ο κνίτης παραμένει κνίτης. Η σοβιετική αντίληψη μέσα του τον οδηγεί αναπόφευκτα στον έλεγχο και την επιβολή, ακόμα και "θυσιάζοντας" κόσμο. Το πρόσωπο διαλύεται μέσα στη μάζα και σταματά να μετρά. Από αυτήν την άποψη, αν και η κλίμακα είναι εντελώς άλλη, το Μάτι θυμίζει Τσερνόμπιλ - ή, ακριβέστερα, Πρίπυατ, τη μαρτυρική πόλη δίπλα στον αντιδραστήρα. Ας θυμηθούμε πως, όταν συνέβη η καταστροφή, η σοβιετική νομενκλατούρα αντί να εκκενώσει τους πολίτες και να ανακοινώσει το κακό, επεχείρησε να κουκουλώσει το συμβάν. Η Δύση το πληροφορήθηκε μέρες μετά, όταν τυχαία ανιχνεύτηκε ραδιενέργεια στη Σουηδία. Στο μεταξύ καταδικάζονταν άνθρωποι. Το μοτίβο είναι κοινό – ακόμα και τα πρόσωπα συμπίπτουν*. Για να αποφευχθούν ο πανικός και η κατακραυγή οι πολίτες της ΕΣΣΔ αφέθηκαν εκτεθειμένοι στη φονική επίδραση της ραδιενέργειας. Οι φαντάροι που στάλθηκαν να θάψουν την εστία της έκρηξης δεν ενημερώθηκαν για τίποτα και ορίστηκαν άνωθεν να γίνουν "ήρωες της πατρίδας". Οι απόλυτα ελεγχόμενες σοβιετικές ειδήσεις (πρότυπο της ΕΡΤ του ΣΥΡΙΖΑ) μιλούσαν για μικρό ατύχημα. Γιατί; Για να μην πληγεί το κόμμα. Αυτό θα πει κομμμουνισμός: Δεν δίνω λόγο σε κανέναν διότι κυβερνώ ελέω μιας ιδεολογίας σχεδόν μεταφυσικής. Είμαι το δίκιο και υπηρετώ τον λαό ακόμα κι όταν τον δολοφονώ. Η συγκάλυψη – το είδαμε και στην απαγωγή των δύο στρατιωτικών - είναι στο αίμα τους. Κουκουλώνουν για να κρατηθούν στην εξουσία, όπως επιβάλλει το ιδεολογικό καθήκον τους, μέχρι που κάποτε έρχονται αντιμέτωποι με το ίδιο τους το σύνθημα: "Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει". Το πιστεύουν όμως: Χίλιες φορές ΣΥΡΙΖΑ με Καμμένο και καμένους, παρά αστικά μιάσματα στην εξουσία - κι ας σωζόταν ο κόσμος στο Μάτι με άλλη ηγεσίες. Αν κατά την κατάληψη του κράτους πρέπει να μπουν ημέτεροι τενεκέδες στα πόστα κι αν αυτοί κοστίζουν ζωές, αναγκαίο κακό. Αν η αποσιώπηση της καταστροφής μέχρι να επιστρέψει ο Τσίπρας σημαίνει νεκρούς στις παραλίες και τα κύματα, ας γίνουν θυσία ώστε προστατευθούν ο ηγέτης και το κόμμα. Ο δρόμος προς τη λαοκρατία είχε πάντα νεκρούς. Το Τσερνόμπιλ έγινε η αρχή του τέλους της ΕΣΣΔ. Είναι βαθιά τραγικό, πως τρεις δεκαετίες αργότερα χρειάστηκε ένα Μάτι για να θυμηθεί ο Έλληνας τί θα πει κομμουνισμός – και δη στη χειρότερη μορφή του, τη συριζαϊκή, που είναι ολοκληρωτισμός χωρίς δωρεάν παιδεία, υγεία και στέγαση. * Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός, είναι γνωστός στην δημοσιογραφική πιάτσα με το παρατσούκλι «μαρούλιας». Κι αυτό, διότι τις μέρες του Τσερνόμπιλ έγραφε στον Ριζοσπάστη ότι τα περί πυρηνικής καταστροφής είναι μυθεύματα των ιμπεριαλιστών. «Τρώτε άφοβα μαρούλια», προέτρεπε. Τουλάχιστον ειρωνεία, ότι αυτός ο άνθρωπος τη Δευτέρα συμβούλευε τον μοιραίο ένοικο του Μαξίμου, Τζανακόπουλο, πώς να στήσει το φονικό θέατρο.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Να ξεκινήσουμε με έναν ορισμό. Αμοραλιστής δεν είναι ο ανήθικος, αλλά εκείνος που δεν έχει αίσθηση ηθικής. Δεν είναι ο κακός, ως αντίθετος του καλού, αλλά εκείνος που είναι αδιάφορος ως προς το αγαθό και το πονηρό. Αμοραλιστές ήταν οι θεοί της Ιλιάδας, που έπαιζαν με τους θνητούς για το καπρίτσιο τους. Αμοραλιστής είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Μας ειρωνεύονταν κάποτε οι δολοφόνοι του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν θα έρθει η αριστερά να μας πάρει και τα σπίτια. Τελικά, όχι μόνο ήρθε και κάνει ό,τι μπορεί να για να μη μείνει ιδιωτική ιδιοκτησία στη χώρα, αλλά προχωρά κι ένα βήμα παραπέρα. Δεν μας παίρνει απλώς τα σπίτια. Πλέον τα καίει και μετά τα γκρεμίζει. Έτσι, τουλάχιστον, εξαγγέλλει ο κος Σπίρτζης που, πιστός στην άνανδρη γραμμή Καμμένου, ρίχνει την ευθύνη για το ολοκαύτωμα του Ματιού στους ίδιους τους πολίτες.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Καθώς εκτυλίσσεται ο μίτος της τραγωδίας, βαριά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν για την Ελληνική Αστυνομία. Ενώ ο συντονισμός γινόταν από το κέντρο επιχειρήσεων στη ΓΑΔΑ παρουσία του υπουργού Νίκου Τόσκα, στο Μάτι δίνονταν εντολές που σφράγισαν τη μοίρα εκατοντάδων θυμάτων και αγνοουμένων.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Στον ΘΕΜΑ104.6 σπάσαμε πρόγραμμα στις τέσσερις και μείναμε σε έκτακτη ενημέρωση μέχρι τα ξημερώματα. Το ζήσαμε όλο λεπτό προς λεπτό. Η καταστροφή στο Μάτι χτύπησε νωρίς το απόγευμα και εκτυλίχθηκε ακαριαία. Μέχρι τις επτά ήταν σαφές ότι η φωτιά φτάνει στη θάλασσα και ότι είχαμε εγκλωβισμένους στις παραλίες, ενώ από τις περιγραφές και τους χρόνους δεν αποκλείονταν θύματα. Πριν ο δήμαρχος Ραφήνας μιλήσει για νεκρό θέσαμε πιεστικά το ερώτημα στο ΕΚΑΒ διότι είχαμε σχετικές μαρτυρίες. Ο πρόεδρος απλώς αρνείτο να επιβεβαιώσει αυτό που από ένα σημείο και ύστερα αναγκάστηκε να παραδεχθεί ο εκπρόσωπος των εργαζομένων: υπάρχουν κλήσεις για νεκρούς. 

Η απάντηση είναι μονολεκτική. Ναι!

Έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου ένα έγγραφο που επιβεβαιώνει όσα καιρό λέμε εμείς οι «ψεύτες μενουμευρωπαίοι». Αποτελεί τη σφραγίδα στον ισχυρισμό μας πως έχουμε να κάνουμε με υποκριτές, θεομπαίχτες της κοινής γνώμης.

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Τι έπαθε καλοκαιριάτικο ο Κυριάκος Μητσοτάκης -κοινοβουλευτικός άνδρας υψηλών επιδόσεων, αλλά όχι απαραίτητα και χαρισματικών ρητορικών δεινοτήτων- και πήρε χθες φαλάγγι τον Αλέξη Τσίπρα, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, τον Πάνο τον Καμμένο και σύνολη την ερμαφρόδιτη συγκυβέρνηση και το σινάφι της;