Οι αγροτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται σε ολόκληρη τη χώρα δεν αποτελούν μια παροδική αντίδραση. Είναι το ξέσπασμα ενός κόσμου που επί χρόνια σηκώνει στις πλάτες του την πραγματική παραγωγή της Ελλάδας — εκείνων που διασφαλίζουν ότι η χώρα παραμένει ζωντανή, αυτάρκης και διατροφικά ασφαλής. Η φράση «No farmers, no food» είναι αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Και όταν αυτή η πραγματικότητα αγνοείται συστηματικά από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, οι συνέπειες καθίστανται εθνικά επικίνδυνες.
Τα προβλήματα των αγροτών δεν προέκυψαν αιφνιδίως. Το υπερβολικό κόστος παραγωγής, οι καθυστερημένες ή προβληματικές πληρωμές των επιδοτήσεων, η ασφυκτική γραφειοκρατία και η απουσία εθνικής στρατηγικής έχουν οδηγήσει τον πρωτογενή τομέα σε οριακό σημείο. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και οι καθυστερήσεις στις ενισχύσεις επιδείνωσαν περαιτέρω την κατάσταση, ενισχύοντας το αίσθημα αδικίας και εγκατάλειψης.
Παράλληλα, η ευλογιά των προβάτων έχει προκαλέσει μαζικές θανατώσεις κοπαδιών, συχνά χωρίς επαρκή αποζημίωση ή οργανωμένο σχέδιο προστασίας. Για μια χώρα που επιθυμεί να διατηρήσει ζωντανή την κτηνοτροφία της, η απώλεια ολόκληρων παραγωγικών μονάδων συνιστά σοβαρό πλήγμα στην εθνική παραγωγή τροφίμων. Έτσι, η απουσία αποτελεσματικών μέτρων πρόληψης, ελέγχου και στήριξης έχει αφήσει τους κτηνοτρόφους σε κατάσταση απόγνωσης.
Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, οι κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των παγκόσμιων ελίτ, οι οποίες σχεδιάζουν για τις κοινωνίες χωρίς τις κοινωνίες, γεννούν εύλογες ανησυχίες. Η προώθηση της κατανάλωσης εντόμων και του συνθετικού κρέατος, μέσω της συρρίκνωσης της κτηνοτροφίας και υπό το πρόσχημα περιβαλλοντικών λόγων, οδηγεί τις κοινωνίες σε επικίνδυνα και αχαρτογράφητα μονοπάτια.
Μια χώρα που εξαρτάται από εισαγόμενα τρόφιμα είναι, εκ των πραγμάτων, ευάλωτη. Η Ελλάδα, με τη γεωγραφία, το κλίμα και την παραγωγική της παράδοση, μπορεί και οφείλει να παραμείνει αυτάρκης. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ενεργές πολιτικές στήριξης, ουσιαστική προστασία της κτηνοτροφίας, επανασχεδιασμό των επιδοτήσεων, αποτελεσματικό έλεγχο της αγοράς και επενδύσεις σε σύγχρονες και βιώσιμες μορφές παραγωγής.
Απαιτείται, επίσης, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι αλιείς και οι μελισσοκόμοι να τύχουν γενναίας ελάφρυνσης των χρεών τους, μέσω επιμήκυνσης της αποπληρωμής των δανείων με διαγραφή τόκων, καθώς και πρόσθετων φορολογικών ελαφρύνσεων. Παράλληλα, είναι αναγκαία η ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας και Αγροτικού Επιμελητηρίου. Επιπλέον, η θεσμοθέτηση αλιευτικών ζωνών —ώστε να προστατεύονται οι ελληνικοί θαλάσσιοι πόροι— και η διενέργεια δειγματοληπτικών ποιοτικών ελέγχων στα ομοειδή προϊόντα που εισάγονται από την Τουρκία αποτελούν μέτρα, συν τοις άλλοις και με σαφές γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό αποτύπωμα. Τέλος, κρίνεται επιβεβλημένη η απαγόρευση, δια νόμου, της παραγωγής και πώλησης συνθετικού κρέατος, όπως έπραξε η Ιταλία το 2023, καθώς και ο περιορισμός των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων — επιλογές που ωφελούν τόσο την εθνική παραγωγή όσο και τη δημόσια υγεία.
Χωρίς τέτοιες παρεμβάσεις, η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα δεν συνιστά απλώς οικονομική απώλεια· αποτελεί άμεσο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.
Δυστυχώς, κανένα από τα παραπάνω απλά και απολύτως λογικά μέτρα δεν έχει προταθεί ούτε από το κυβερνών κόμμα ούτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που έχουν κυβερνήσει τη χώρα. Αντιθέτως, τα περισσότερα περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της Ελληνικής Λύσης, η οποία, ομολογουμένως, αποτελεί το πλέον φιλοαγροτικό κόμμα της χώρας. Όπως συμβαίνει και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, η κοινή λογική δεν εκφράζεται από τους γραφειοκράτες, αλλά από τα αποκαλούμενα αντισυστημικά κόμματα, τα οποία βρίσκονται κοντά στον λαό και, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, γνωρίζουν ραγδαία ανάπτυξη και αυξανόμενη πολιτική επιρροή.
Εν κατακλείδι, πρέπει να γίνει σαφές ότι οι αγρότες δεν βρίσκονται στους δρόμους διεκδικώντας προνόμια. Αγωνίζονται για την επιβίωσή τους — και μαζί τους διακυβεύεται η επιβίωση της ίδιας της Ελλάδας. Η Πολιτεία οφείλει να αντιμετωπίσει τον πρωτογενή τομέα όχι ως πρόβλημα, αλλά ως τον θεμελιώδη πυλώνα της χώρας. Διότι, τελικά, χωρίς αγρότες δεν υπάρχει τροφή, και χωρίς τροφή δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε οικονομία, ούτε μέλλον.
