Γράφει ο Γιάννης Κίτσος.
Η παραπάνω φράση ανήκει στον Χέγκελ. Και οι συνεχιστές του Πλεχάνωφ – ο Πλεχάνωφ είναι εκείνος που πρώτος ξεχώρισε την προπαγάνδα στην κυρίως προπαγάνδα που, όπως είπε, διαδίδει πολλές ιδέες σε λίγους ανθρώπους και στην Αγκιτάτσια (ζύμωση) που διαδίδει μια μόνο ιδέα σε πολλούς ανθρώπους –, του Λένιν – ο Λένιν είναι ο θεωρητικός θεμελιωτής της σύγχρονης προπαγάνδας – αλλά και του Τρότσκυ – ο Τρότσκυ είναι ο εφευρέτης των «γεωψυχικών ζωνών» – το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό.
“Δεν είναι αθώοι”, ήταν το πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΥΓΗ – το 40% των μετοχών το κατέχει ο ΣΥΡΙΖΑ -, συνοδευόμενο από τις φωτογραφίες του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αντώνη Σαμαρά. Κική Δημουλά, Σάκης Ρουβάς κ.α. ακολούθησαν της σκανδαλοθηρίας. Εδώ οι αριστεροί, παίζουν ένα πρωτεύοντα ρόλο: του σκανδαλοθήρα. Αυτό, όμως, οδηγεί και σε στοχοποίηση και δολοφονίες χαρακτήρων. Ως προς αυτό η αριστερά έχει εκσυγχρονιστεί. Την εφημερίδα πλαισιώνουν πλέον τα τρολ και τα fake news. Ο φασισμός και ο κομμουνισμός θα ήταν αδιανόητοι χωρίς την προπαγάνδα.
Γκρουπούσκουλα τους συνεχίζουν να τα στέλνουν να τρομοκρατήσουν δημοσιογράφους, ακόμη και στις κατοικίες τους. Απειλούν ζωές βουλευτών σε δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης. Εξωσχολικές παρεμβάσεις στις σχολικές καταλήψεις καταγγέλλονται. Εγώ θα έβαζα μέσα και ενδοσχολικές από πολλούς καθηγητές της αριστερής νομενκλατούρας. Για να πάει να καταγγείλει επίσημα κανένας κακομοίρης πολίτης τα πάρτυ που μέχρι πρωίας γίνονται σχεδόν καθημερινά στα σχολεία της γειτονιάς του που τελούν υπό κατάληψη από τις μειοψηφίες του μαθητικού κινήματος του χαβαλέ να δει τι πόλεμο θα δεχτεί! ‘Εδώ, αναπτύσσουν κλιμακώνοντας σταδιακά τον πολιτικό πόλεμο. Έναν πόλεμο που, απ’ όσο καταλαβαίνουμε, κάνει χρήση όλων των μέσων πλην της γενικής ενόπλου συρράξεως.
Αν στα ανωτέρω βάλουμε στο κάδρο και τον εκφοβισμό και εξευτελισμό διαφωνούντων συντρόφων τους, – από Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου και Βαρουφάκη, μέχρι πρόσφατα Κοντονη – τότε αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για κοινωνίες «κλειστές», «πολεμικές». Έχουν δικτατορία, λογοκρισία, και ενιαία υποχρεωτική – μονολιθική επίσημη ιδεολογία.
Σα θρησκεία επιβιώνει στην εποχή μας η κενή από περιεχόμενο μαρξική ορολογία και αριστερός δυισμός καλού και κακού. Μια ιδεολογία που έχει γίνει πίστη δεν ανέχεται κάτι διαφορετικό. Αυταρχική και φασιστική. Όλα πρέπει να δουλεύουν για την ιδεολογία, για το κόμμα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι οι νέοι στην αριστερά έχουν ιδιαίτερη θέση, όπως στα φασιστικά καθεστώτα (όπως συνέβη με τον Χίτλερ), και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι εμφανίζονται σχολικές και πανεπιστημιακές καταλήψεις ανελλιπώς τα έτη της μεταπολίτευσης, χωρίς ουσιώδη αιτήματα και κινήματα του χαβαλέ. Αλλά κυρίως από γιορτές νεολαίας, φεστιβάλ κτλ. Τους εκθειάζουν και τους οργανώνουν, για να γίνουν ομάδες κρούσης. Φυτώρια προσηλυτισμού.
Μέχρι πρότινος η αριστερά κατείχε το ιδεολογικό μονοπώλιο. Μέχρι πρότινος η δεξιά άλλοτε από αδράνεια και εσωστρέφεια και άλλοτε από ενοχή απέφευγε να σταθεί ιδεολογικά απέναντι στους αιθεροβάμονες και λεξιλάγνους αριστερούς κύκλους. Αυτό οδήγησε σε κάτι αντιφατικό αλλά υπαρκτό. Από τη μια στην ιδεολογική τους ηγεμονία και από την άλλη στην ιδεολογική τους στασιμότητα.
Το ηγεμονία μπορούμε να το καταλάβουμε. Το στασιμότητα, όμως, γιατί; Η αντιπαράθεση με τους εχθρούς είναι λιγότερο επικίνδυνη από τον αβασάνιστο συγχρωτισμό με τους φίλους. Γιατί στην πρώτη περίπτωση απαιτείται στάση εγρήγορσης που είναι συντελεστική της προόδου, ενώ στη δεύτερη αρκούμεθα στην αδράνεια και επανάπαυση στα κεκτημένα που την υποθάλπει η κολακεία. Η αριστερά, έπαθε το δεύτερο. Και σε αυτό βοήθησε και η δεξιά.
Αυτό μέχρι το ιστορικό σύνθημα του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού της δεξιάς, Αντώνη Σαμαρά, προς τους συνοδοιπόρους του: «Τα σύνδρομα ενοχής τελειώσαν!». Ο Αντώνης Σαμαράς έδωσε το σύνθημα να σταθούμε απέναντι στο αφόρητο συναίσθημα καταπίεσης και συνεχή ψυχοπνευματικό βιασμό που δημιουργεί η αριστερή προπαγάνδα. Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, από τότε, δυο χρόνια περίπου πιο πριν, ότι η ενεργοποίηση της αντιπαράθεσης των αριστερών με τους ιδεολογικούς τους εχθρούς θα συντελούσε στην πρόοδο τους. Παρόλα αυτά με την εμφανή του αδυναμία να εκσυγχρονιστεί, μέσα στην πολεμοχαρή του μέθη ή μέσα στην ειρηνιστική του αφέλεια, ο αριστερός κατάντησε, χρόνια τώρα, σαν ένα μικρό παιδί που έμαθε να ζητάει. Είναι καλό αυτό; Όχι όταν το παιδί έχει χρόνιες ασθένειες.
Για ένα μικρό παιδί που πάσχει π.χ. από ζάχαρο και η μητέρα δεν του δίνει περισσότερη ποσότητα γλυκών απ’ όση επιτρέπεται, η μητέρα για το παιδί αυτό γίνεται κακιά. Όμως κάποιοι θα την θεωρούσαν κακιά αν του έδινε το γλυκό που ζητούσε το παιδί. Η μητέρα γίνεται καλή ή κακή με βάση την ικανοποίηση των αναγκών του βρέφους. Η επιμονή του παιδιού να αντιλαμβάνεται τον κόσμο με βάση ό,τι το ικανοποιεί, δηλαδή αποκλειστικά με βάση τον εαυτό του, το εγκλωβίζει στον χώρο της φαντασίας να θεωρεί δηλαδή τον κόσμο ως προέκταση του εαυτού του. Η έξοδος από τη φαντασία στην πραγματικότητα ξεκινά με τη ματαίωση της βρεφικής αίσθησης της παντοδυναμίας.
Η αριστερά αδιαφορεί και αδυνατεί να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί τις χρόνιες της ασθένειες. Κατάντησε ένα γεμάτο παθογένειες μικρό παιδί που κατηγορεί συνέχεια την μητέρα του που δεν του ικανοποιεί τις αρρωστημένες ανάγκες του. Η πρόσφατη ιδεολογική κινητοποίηση της δεξιάς – μάλλον θα πρέπει να γίνει πιο δυναμική – δε αντί να την ενεργοποιήσει την έφερε προ εκπλήξεως και σε μεγάλη αμηχανία. Η αριστερά καμίας προόδου, αδιάφορη να ενηλικιωθεί, δεν άλλαξε τώρα. Πάντα ήταν έτσι. Ανέκαθεν εναλλαγές τακτικής έκανε. Για αυτό δεν πρέπει κάνεις πότε να παρασύρεται από τις συχνές «στροφές» της αριστερής προπαγάνδας και να ξεχνά ότι το πιο ουσιαστικό στην υπόθεση δεν είναι οι εναλλαγές της τακτικής, αλλά οι τελικοί της στόχοι οι οποίοι παραμένουν αμετακινήτως αμετάβλητοι.
Όλα τα παραπάνω συντελούν στο ότι η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να εγκαταλείψει, προσωρινά τουλάχιστον, ορισμένες από τις φιλελεύθερες ουτοπίες της – π.χ. τον φιλελεύθερο ευσεβή πόθο της αντικατάστασης του εμπορίου από τον πόλεμο μέσα σε έναν ενιαίο κόσμο.
Αυτό αφενός θα είναι σωτήριο για την χώρα, ιδιαίτερα σήμερα που έχει να αντιμετωπίσει μια τριπλή κρίση – υγειονομική, λαθρομεταναστευτική και οικονομική – και σύντομα πολιτική, αν συνεχίσει να κανακεύει την αριστερά και να μην απαντά δυναμικά στην προερχόμενη από αυτήν προπαγάνδα. Η ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση στελεχών της κεντροαριστεράς για να φανεί η φιλελεύθερη ευαισθησία, τη δεδομένη στιγμή, βλάπτει το ίδιο, τόσο πολιτικά όσο και εθνικά. Κυρίως, όμως, σήμερα που έχει να αντιμετωπίσει, την τουρκική προκλητικότητα. Αφετέρου θα είναι σωτήριο και για την αριστερά αλλά και κεντροαριστερά, αφού θα τις αναγκάσει να ενηλικιωθούν, να αυτοκαθαρθούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν πολιτικά. Μπορεί η ανάγνωση της εφημερίδας να παραμένει η πρωινή προσευχή του σύγχρονου Έλληνα αλλά και «τα σύνδρομα ενοχής τελειώσαν!»
