Νέες αναταράξεις προκαλεί στο εσωτερικό του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού η διαγραφή του Θανάση Αυγερινού, με ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του κινήματος να παρεμβαίνει δημόσια και να αφήνει αιχμές για τις επιλογές που ακολούθησαν την ίδρυση της νέας πολιτικής προσπάθειας.
Ο επικοινωνιολόγος Ηλίας Μιχάλας, ένας από τους ανθρώπους που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος στις 26 Μαΐου, με ανάρτησή του αναφέρεται στη διαγραφή του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού και εκφράζει τη διαφωνία του με την εξέλιξη, στρέφοντας παράλληλα τα πυρά του προς τη σημερινή λειτουργία της «Ελπίδας για Δημοκρατία». Η παρέμβασή του έρχεται λίγο μετά την απομάκρυνση του Θανάση Αυγερινού από το κίνημα, ο οποίος είχε αντιδράσει στη διαγραφή του με τη φράση «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι», απευθυνόμενος στη Μαρία Καρυστιανού.
Η αναφορά στον Αυγερινό και η κριτική για τη νέα πορεία
«Ε, όχι κι έτσι βρε Μαρίες» υπογραμμίζει σε ανάρτησή του ο Ηλίας Μιχάλας, σημειώνοντας ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Θανάσης Αυγερινός βρέθηκαν από την αρχή κοντά στην προσπάθεια δημιουργίας της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», επενδύοντας χρόνο και προσωπική προσπάθεια στο εγχείρημα.
Όπως αναφέρει, η Μαρία Καρυστιανού ήταν το πρόσωπο που συγκέντρωνε την αποδοχή και την προσδοκία όσων συμμετείχαν στην προσπάθεια, ενώ παράλληλα αναφέρεται και στον ρόλο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η παρουσία του Θανάση Αυγερινού λειτουργούσε ως «ισορροπία» μέσα στο νέο πολιτικό σχήμα, καθώς – όπως υποστηρίζει – μπορούσε να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό που αναζητούσε πολιτική έκφραση.
«Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές»
Το πιο αιχμηρό σημείο της ανάρτησης του Ηλία Μιχάλα αφορά την αλλαγή κλίματος που, όπως υποστηρίζει, σημειώθηκε μετά την αρχική φάση ενθουσιασμού γύρω από το νέο εγχείρημα.
«Και ξαφνικά… ΦΡΕΝΟ», γράφει χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για «αλλόκοτες καθυστερήσεις» και «ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις».
«Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές» αναφέρει.
Ο ίδιος αφήνει αιχμές για τον τρόπο λειτουργίας του κινήματος, υποστηρίζοντας ότι η ηγεσία του δεν ανταποκρίθηκε στις αρχικές προσδοκίες όσων συμμετείχαν.
Το «καρφί» για το καταστατικό
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Ηλίας Μιχάλας και στο ζήτημα του καταστατικού, το οποίο όπως υποστηρίζει αποτέλεσε σημείο τριβής. Μάλιστα, κάνει λόγο για «ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon».
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Ηλίας Μιχάλας αφήνει ακόμη βαρύτερες αιχμές, γράφοντας ότι αρκετοί κατάλαβαν «τι παίζει» και ότι «για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Ηλία Μιχάλα
Ε όχι κι έτσι βρε Μαρίες…
Η ιδρυτική διακήρυξη της “ελπίδας για την δημοκρατία” κατατέθηκε στις 26 Μαΐου.
Ανάμεσα στα πέντε πρώτα ονόματα της πρώτης σελίδας που την υπέγραψαν “τιμής ένεκεν”, εκτός από την Μαρία Καρυστιανού και την Μαρία Γρατσία, ήμουν εγώ και ο Θανάσης Αυγερινός, όντας εκείνη την εποχή πολύ στενοί συνεργάτες των δύο Κυριών.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες όχι γιατί δεν θέλω, αλλά επειδή είναι ατελείωτες..
Ο Θανάσης κι εγω, έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με αυτήν την “συντροφιά”.
Στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, αφού υπήρξαμε συμμέτοχοι σε κάτι που πιστέψαμε πολύ δυνατά.
Παράλληλα με το χτίσιμο της Ελπίδας όμως, χτίζονταν και ανθρώπινες σχέσεις.
Τον Θανάση δεν τον ήξερα.
Εκεί γνωριστήκαμε.
Εκεί άλλωστε γνώρισα και τον Γιάννη τον Φρονιμάκη, τον Βασίλη τον Κοκοτσάκη, τον Στράτο, τον Νίκο, τον Στέλιο, τον έτερο Θανάση τον στρατηγό, τον υπέροχο μελισσοκόμο Κώστα και πολλούς ακόμα που είχαν μια πραγματική και άδολη αγάπη για αυτό που χτιζόταν μέρα με την ημέρα και ένιωθαν “κομμάτι” του.
Κανείς δεν αμφισβητούσε την αυτονόητη ηγετική θέση της Μαρίας Καρυστιανού.
Άλλωστε όλοι για εκείνη πήγαμε. Εκείνη μας ενέπνευσε, εκείνη ήταν το πρόσωπο που υποδείκνυε ο λαός, εκείνη ήταν η γυναίκα σύμβολο -στα μάτια μας- που θα μπορούσε να ενώσει και να ανατρέψει το σάπιο πολιτικό καθεστώς.
Από την πρώτη στιγμή και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ήταν φανερό ότι πέρα από την μια Μαρία, στην κορυφή της ηγετικής ομάδας ήταν και η δικηγόρος της στην υπόθεση των Τεμπών, η Μαρία Γρατσία.
Δεκτόν αν και όχι “αυτονόητο”…
Σε αντίθεση με την ΜΚ που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είχε κάποια ενασχόληση με την πολιτική πριν από το έγκλημα των Τεμπών, η ΜΓ ήταν ενεργά πολιτικοποιημένη, έχοντας συμμετάσχει ως υποψήφια με το ψηφοδέλτιο της “ΝΙΚΗΣ”.
Το πρώτο πρόβλημα που αναζητούσε άμεση λύση, ήταν πως η δεδομένη παρουσία της ΜΓ θα ισορροπούσε ιδεολογικά σε ένα κίνημα που ήταν φανερό ότι απευθυνόταν ΚΥΡΙΩΣ σε έναν πατριωτικό, προοδευτικό χώρο, που είναι και η μεγάλη “ορφανή” εκλογική δεξαμενή.
Εκεί έπαιξε τον δικό του κομβικό ρόλο ο Θανάσης Αυγερινός.
Η προηγούμενη δημόσια παρουσία του δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Ο Θανάσης δεν μας συστήθηκε τον Μάιο. Όλοι τον ξέραμε.
Ξέραμε τι λέει και σε ποιά πλευρά της πολιτικής ιστορίας έχει αποφασίσει ότι ανήκει.
Πολλοί της ίδιας πλευράς βρήκαν το “άλλοθι” που περίμεναν για να δηλώσουν παρόντες στην πορεία της Ελπίδας.
Η ισορροπία που ψάχναμε ήταν ήδη εκεί.
Οι προοπτικές καλύτερες από ποτέ.
Τα σχέδια έτοιμα, καθημερινές νέες επαφές με σπουδαίους ανθρώπους και ενθουσιασμός.
Και ξαφνικά.. ΦΡΕΝΟ.
Αλλόκοτες καθυστερήσεις, ακόμα πιο αλλόκοτες αποφάσεις. Εντελώς ανάποδη στρατηγική από εκείνη που ήταν ΦΑΝΕΡΑ η σωστή. Σκοτεινά πρόσωπα και παρασκηνιακές εντολές.
Ένα “κίνημα πολιτών” που η ηγεσία του και μόνο στο άκουσμα της λέξης “καταστατικό” έπαιρνε depon.
Ένα “κίνημα πολιτών” που έκανε τα πάντα να διώχνει τους πολίτες.
Ανεξήγητα?
Όχι για μένα.
Προφανώς ούτε για τον Αυγερινό, ούτε για τον Φρονιμάκη, ούτε για τον Κοκοτσάκη, ούτε για πολλούς ακόμα που κατάλαβαν (άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα) “τι παίζει” και ότι για μια ακόμα φορά το σύστημα έκανε πλάκα μαζί μας..
Τα καλύτερα έρχονται..
(αυτό το βανάκι θα χωρέσει πολύ ΕΛΛΑΔΑ μέσα)..
