H ιστορία της Μικροζυθοποιίας Αναστασίου ξεκινά ουσιαστικά από τη Local Pub στο Χαλάνδρι το 2010, ένα από τα πρώτα σημεία αναφοράς για την craft μπύρα στην Αθήνα. Ο Φώτης Αναστασίου, ιδρυτής της μικροζυθοποιίας και της pub, μπήκε στον κόσμο της μπύρας όχι ως επενδυτής που ακολούθησε μία τάση, αλλά ως άνθρωπος που αγάπησε βαθιά την κουλτούρα, την ιστορία και τη διαδικασία της ζυθοποίησης.
Όπως περιγράφει ο ίδιος, η αφετηρία ήταν το 2010, όταν η Local Pub άρχισε να γίνεται τόπος συνάντησης για ανθρώπους που ενδιαφέρονταν για τη μικροζυθοποιία, την οικιακή ζυθοποίηση και τις νέες γεύσεις. Εκεί γνώρισε πολλούς οικοζυθοποιούς, ανθρώπους που έφτιαχναν μπύρα σε μικρή κλίμακα, αλλά και ομάδες που συνέβαλαν σημαντικά στη διάδοση της craft κουλτούρας στην Ελλάδα.
Η γνωριμια με τη διεθνη σκηνη της μπυρας
Η πορεία από την pub στη ζυθοποίηση δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη. Από το 2010 έως το 2015-2016, ο Αναστασίου παρακολούθησε από κοντά την ανάπτυξη της μικροζυθοποιίας στη χώρα, ταξίδεψε, γνώρισε παραγωγούς, δοκίμασε διαφορετικά στυλ και ήρθε σε επαφή με τη διεθνή σκηνή της μπύρας. Στη συνέχεια, η ιδέα έγινε πράξη με τη δημιουργία της Μικροζυθοποιίας Αναστασίου στο Χαλάνδρι.
Πρόκειται για μία μικρή παραγωγική μονάδα, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει αναπτύξει περισσότερες από 140 συνταγές. Ο αριθμός αυτός δεν προβάλλεται ως διαγωνισμός ποσότητας, αλλά ως ένδειξη δημιουργικότητας και διάθεσης για πειραματισμό. Η φιλοσοφία της ζυθοποιίας παραμένει συνδεδεμένη με τη συνεχή αναζήτηση νέων πρώτων υλών, λυκίσκων και στυλ.
Ο ρομαντισμος πισω απο την παραγωγη της μπυρας
Ο Φώτης Αναστασίου βλέπει την μπύρα ρομαντικά, όπως λέει ο ίδιος, αλλά και με επίγνωση της δύσκολης πραγματικότητας της αγοράς. Η craft μπύρα στην Ελλάδα έγινε τάση τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλές μικρές ζυθοποιίες ανά την Επικράτεια. Ωστόσο, το ερώτημα που θέτει είναι κατά πόσο όλες αυτές οι επιχειρήσεις μπορούν να είναι πραγματικά βιώσιμες.
Ο ίδιος παραδέχεται ότι στην αγορά μπήκαν κατά καιρούς και άνθρωποι για λάθος λόγους, παρασυρμένοι από την εικόνα και τη μόδα γύρω από την craft μπύρα, χωρίς απαραίτητα να κατανοούν το βάθος και την ουσία της. «Η μπύρα έχει πολύ ουσία από πίσω, έχει πολύ βάθος», είναι η βασική του θέση. Όσοι μένουν μόνο στην επιφάνεια, όπως λέει, είναι πιθανό να δυσκολευτούν στην πορεία.
Η πορεια της ελληνικης μικροζυθοποιιας
Η ελληνική αγορά μικροζυθοποιίας έχει περάσει ήδη από αρκετές φάσεις. Υπήρξαν μικρές ζυθοποιίες που μεγάλωσαν, επένδυσαν και κατάφεραν να αποκτήσουν ισχυρότερο αποτύπωμα. Υπήρξαν άλλες που εξαγοράστηκαν, περνώντας σε μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα. Υπήρξαν, όμως, και αρκετές που δεν άντεξαν και έκλεισαν. Για τον Φώτη Αναστασίου, αυτό είναι μέρος μιας φυσικής διαδικασίας ωρίμανσης, αλλά και ένδειξη ότι η αγορά δεν σηκώνει μόνο ενθουσιασμό, χρειάζεται γνώση, συνέπεια και αντοχές. Η δυσκολία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη από τις αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες. Οι νεότερες γενιές δεν καταναλώνουν αλκοόλ με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν οι προηγούμενες, ενώ η ακρίβεια πιέζει την αγοραστική δύναμη. Την ίδια στιγμή, η παραγωγή μίας απαιτητικής craft μπύρας έχει υψηλότερο κόστος σε σχέση με μία απλούστερη βιομηχανική μπύρα. Αυτό καθιστά την επιβίωση μίας μικρής ζυθοποιίας ιδιαίτερα απαιτητική, ειδικά σε μία αγορά όπως η ελληνική, όπου το μερίδιο της craft μπύρας παραμένει περιορισμένο.
Με οχημα τη δημιουργικοτητα
Παρά τις δυσκολίες, η Μικροζυθοποιία Αναστασίου συνεχίζει να κινείται με βάση τη δημιουργικότητα και την καινοτομία. Ο ίδιος αναφέρεται ενδεικτικά σε μία πρόσφατη μπύρα που κυκλοφόρησε με 60% σίκαλη, ένα στυλ με ιστορικές ρίζες στη Γερμανία, που είχε εγκαταλειφθεί και επανήλθε αργότερα στη σύγχρονη ζυθοποιία. Πρόκειται για μπύρα με ιδιαίτερο χαρακτήρα, περισσότερο σωματώδη, με γήινα και αρωματικά στοιχεία, η οποία δημιουργήθηκε σε συνεργασία με τη Ζυθοποιία Σάμου.
Οι συνεργασίες αποτελούν, άλλωστε, σημαντικό κομμάτι της φιλοσοφίας του. Στον χώρο της μικροζυθοποιίας, οι συνεργασίες μεταξύ παραγωγών δεν έχουν μόνο εμπορική διάσταση. Είναι τρόπος ανταλλαγής τεχνογνωσίας, ιδεών και εμπειριών. Για τον Αναστασίου, η μπύρα είναι «το πιο κοινωνικό ποτό στον κόσμο» και αυτό αποτυπώνεται και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι μικροζυθοποιοί όταν επιλέγουν να συνεργαστούν. Ο ίδιος δεν αντιμετωπίζει τους άλλους ζυθοποιούς ως ανταγωνιστές, αλλά ως συναγωνιστές. Η θέση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία σε μία αγορά όπου οι μικροί παραγωγοί εξακολουθούν να αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό της συνολικής κατανάλωσης μπύρας. Όπως υποστηρίζει, αν ο χώρος δεν μείνει ενωμένος, το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό για όλους.
Η περίπτωση της Μικροζυθοποιίας Αναστασίου δείχνει μία διαφορετική πλευρά της ελληνικής επιχειρηματικότητας στον χώρο της μπύρας. Αποτελώντας μία διαδρομή που συνδέεται με την εστίαση, την κοινότητα, την ιστορία της ζυθοποίησης και τον πειραματισμό. Από τη Local Pub στο Χαλάνδρι έως τη μικρή παραγωγική μονάδα που μετρά περισσότερες από 140 συνταγές, ο Φώτης Αναστασίου παραμένει ένας από τους ανθρώπους που βλέπουν την μπύρα ως κάτι περισσότερο από προϊόν. Τη βλέπει ως κουλτούρα, ως κοινωνικό σημείο συνάντησης και ως δημιουργική διαδικασία. Και σε μία αγορά που δοκιμάζεται από τον ανταγωνισμό, το κόστος και τις αλλαγές στις συνήθειες των καταναλωτών, αυτή η προσέγγιση ίσως είναι και το στοιχείο που κρατά ζωντανό τον ρομαντισμό της ελληνικής μικροζυθοποιίας.
