Μακριά από τα αυτιά μας, οι «πτωματολάγνοι»

Κορωνοϊός Νοσοκομείο Ελλάδα

Είναι η μάσκα που κρύβει αλλά συνάμα προφυλάσσει την ζωή. Κλέβει την απόδοση του προσώπου, που δίνουν τα χείλη. Τις εκφράσεις που σχηματίζουν το συναίσθημα. Η μάσκα προφυλάσσει την ζωή στο σημείο που γίνεται σωστή η χρήση της. Το πολυτιμότερο αγαθό και πιστέψτε αναγνώστες, αξία που δεν μπορεί κάνεις να δώσει τιμή… Το μόνο που γνωρίζουμε ερχόμενοι σε αυτή την ζωή είναι το ξεκίνημα. Και αυτό όταν συνειδητοποιούμε τον εαυτό μας, αναγνωρίζουμε ό,τι το τέλος δεν το ορίζουμε και δε θέλουμε να έρθει πριν ολοκληρωθεί ένας κύκλος. Μια πορεία. Τερματισμός στην διαδρομή, που όταν έρθει εκείνη η ώρα να την σκεφθούμε και να πούμε «Ναι, άφησα κάτι».

Η μάσκα ή καλύτερα, οι μάσκες πέφτουν με την πανδημία. Από την μια η κυβέρνηση με τις όποιες αστοχίες στην διαχείριση της κρίσης και από την άλλη μια αντιπολίτευση, που ελπίζει να υπάρχουν νεκροί, ώστε να έχει ένα αφήγημα στην κοινωνία. Μια κοινωνία, που δοκιμάζεται και αγωνιά. Αν είναι δυνατόν; Να υπάρχουν νεκροί για να μιλήσει στους πολίτες και να κατακρίνει, όλους αυτούς που τελούν το καθήκον τους. Τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους διοικητικούς όλοι εκείνοι που διαχειρίζονται τις τύχες των συμπολιτών μας και λαμβάνουν αποφάσεις. Ποιος ζει και ποιος φεύγει από την ζωή; Η πιο δύσκολη απόφαση. Απίστευτο δίλημμα…

Οι μάσκες πέφτουν ή αν είναι δυνατόν, βγαίνουν από γιατρούς του ΣΥΡΙΖΑ έξω από την μονάδα “Covid”. Με τους συμπολίτες μας, να καλούνται να διαχειριστούν την κατάσταση στο σπίτι, στην εργασία, στο στενό περιβάλλον και να κάνουν υπομονή. Να καθαρίζουν τα αυτιά τους από τις φωνές των πτωματολάγνων. Πλέον έχουν αυξημένη κρίση για να μην παραπλανήσουν αυτοί που θέλουν να χτίσουν καριέρα με αριθμούς νεκρών. Αυτούς που δεν έχουν σεβαστεί την κοινωνία που βρίσκεται σε δοκιμασία Από την μια η υπομονή, το βάρος στην ανθρώπινη ύπαρξη και από την άλλη μια αντιπολίτευση που την ενδιαφέρει να αυξηθεί ο αριθμός των νεκρών για να αποδώσει ευθύνες. Ευθύνες την ώρα της μάχης, αντιστοιχεί σε προδοσία…