Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθήσαμε στη Βουλή τη συζήτηση για την πρόταση μομφής που κατέθεσαν κατά της κυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας και η Νέα Αριστερά. Κάποιος θα περίμενε ότι η αντιπολίτευση θα αναδείκνυε τα πολλά λάθη και τις παραλείψεις της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα σε διεθνή απομόνωση, με μια οικονομία σε κατάρρευση στα πρόθυρα νέας κρίσης και στην κορυφή των στατιστικών για την εγκληματικότητα. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν συνέβη.
- του Γιάννη Κολεΐδη
Αντίθετα, η αντιπολίτευση επέλεξε να εστιάσει αποκλειστικά σε ένα μόνο θέμα: το έγκλημα στα Τέμπη. Αναμφίβολα, πρόκειται για το πιο σημαντικό ζήτημα των ημερών, αλλά σίγουρα όχι το μοναδικό.
Η μονοθεματική εμμονή και οι παθογένειες του πολιτικού συστήματος
Η τραγωδία των Τεμπών αποκαλύπτει πολλές από τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης: αναξιοκρατία, έλλειψη υποδομών, πολιτικοί που επιδίδονται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα και μια δικαιοσύνη που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του λαού. Ωστόσο, η αντιπολίτευση –ιδιαίτερα η αριστερή πτέρυγα ή όσοι παρουσιάζονται ως αριστεροί– επέλεξε να περιοριστεί αποκλειστικά σε αυτό το ζήτημα. Η χρονική στιγμή που το κάνει, δύο χρόνια μετά το τραγικό συμβάν, αποκαλύπτει ότι ο κύριος σκοπός της είναι ψηφοθηρικός.
Αυτό γίνεται ακόμα πιο εμφανές αν αναλογιστούμε τη στάση τους σχετικά με το ζήτημα λίγο καιρό πριν. Όταν ο Κυριάκος Βελόπουλος, από την πρώτη μέρα, μιλούσε για έγκλημα, παράνομο φορτίο και συγκάλυψη, οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί είτε τον αγνοούσαν είτε τον χαρακτήριζαν «ψεκασμένο». Σήμερα, οι ίδιοι αυτοί αρχηγοί επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τον καθημερινό αγώνα του Βελόπουλου. Για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση τον αποκάλεσε «αντιπολίτευση για τα μπάζα», ένα προφανές ψέμα, καθώς η φράση αυτή είχε χρησιμοποιηθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη κατά της Ελληνικής Λύσης. Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, έθεσε ερωτήματα για το παράνομο υλικό που μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία και τη σύνδεσή του με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ – ερωτήματα που ο Βελόπουλος είχε θέσει έναν χρόνο νωρίτερα. Τέλος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία φαίνεται να εκμεταλλεύεται το θέμα των Τεμπών περισσότερο από όλους, ζητά τώρα να ανοίξουν τα τηλέφωνα του πρωθυπουργού και όλων των εμπλεκομένων, μια πρόταση που είχε πρωτοπαρουσιάσει η Ελληνική Λύση.
Η ψήφος διαμαρτυρίας και τα διδάγματα του παρελθόντος
Η πλειονότητα των κομμάτων της αντιπολίτευσης παραμένει, για ακόμα μία φορά, μονοθεματική, επιδιώκοντας να αποσπάσει ψήφους από ένα ζήτημα που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη. Ωστόσο, αυτή η ψήφος δεν είναι ψήφος αλλαγής, αλλά ψήφος διαμαρτυρίας. Δεν πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο στην Ελλάδα. Το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα διαμαρτυρίας κατά των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης, ανέλαβε την εξουσία. Η καταστροφική του θητεία, όμως, δεν φαίνεται να μας έχει διδάξει κάτι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διέθετε καμία ουσιαστική πρόταση για την οικονομία, την άμυνα, την ασφάλεια, την παιδεία ή οποιονδήποτε άλλο τομέα. Το ίδιο παρατηρείται και σήμερα, με μονοθεματικά κόμματα, όπως η Πλεύση Ελευθερίας, να εστιάζουν αποκλειστικά στο φλέγον ζήτημα των ημερών, χωρίς να προτείνουν λύσεις για τα υπόλοιπα προβλήματα της χώρας.
Εξαιρέσεις και προτάσεις για το μέλλον
Αντίθετη στάση κράτησαν χθες μόνο ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κυριάκος Βελόπουλος. Ο Σαμαράς, με μια ηγετική ομιλία, προσπάθησε να διασώσει την αξιοπρέπεια της Νέας Δημοκρατίας, δίνοντας συμβουλές στην κυβέρνηση για το πώς να ανακόψει τη δημοσκοπική της κατρακύλα και πού να εστιάσει για να βελτιώσει την πορεία της χώρας, έστω την ύστατη στιγμή.
Ο Κυριάκος Βελόπουλος, από την πλευρά του, ξεχώρισε με μια ομιλία που δεν περιορίστηκε στα Τέμπη. Αντίθετα, πρότεινε λύσεις για κρίσιμα ζητήματα, όπως η οικονομία, οι διεθνείς σχέσεις και η ασφάλεια. Αυτό που προσωπικά μου έκανε εντύπωση ήταν η έμφαση που έδωσε στην ανάγκη για απουσία ιδεολογικών αγκυλώσεων. Όπως έχει αποδείξει η Ελληνική Λύση, όταν κάτι είναι θετικό για τη χώρα, το στηρίζει, ανεξάρτητα από το αν προέρχεται από την κυβέρνηση ή την αριστερά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ψήφισμα για τη συζήτηση των Τεμπών στην Ευρωβουλή, το οποίο η Ελληνική Λύση στήριξε, ενώ το υποτιθέμενο «δεξιό» κόμμα της Λατινοπούλου το καταψήφισε, με το επιχείρημα ότι «το έφερε η αριστερά». Ο Βελόπουλος υλοποιεί έτσι τη δήλωσή του ότι δεν τον ενδιαφέρει αν κάποιος είναι δεξιός ή αριστερός –ένα δίπολο που θεωρεί ξεπερασμένο–, αρκεί να είναι πατριώτης.
Οι επιλογές του λαού
Ο ελληνικός λαός βρίσκεται πλέον μπροστά σε σαφείς επιλογές. Μπορεί να ψηφίσει τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει, διατηρώντας την υπάρχουσα κατάσταση. Μπορεί να επιλέξει μονοθεματικά κόμματα διαμαρτυρίας, με ελάχιστες πιθανότητες για αλλαγές, είτε θετικές είτε αρνητικές. Ή μπορεί να στηρίξει ένα κόμμα που υπόσχεται ριζοσπαστική αλλαγή, που με σκληρή δουλειά και δύσκολες αλήθειες θα οδηγήσει τη χώρα μπροστά. Ζούμε σε δημοκρατία, και η απόφαση ανήκει στον καθένα μας. Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ένα: αυτή τη φορά, να ψηφίσουμε.
