Σχεδόν δεν πρόφτασε ο Charlie Kirk να μεταφέρει τις βαλίτσες του στους ουρανούς μετά την άγρια δολοφονία του και του ήρθε κερασμένη μια πίτσα δώδεκα κομματιών με μπόλικη γέμιση στο στεφάνι. Διότι ναι, η νικηφόρα έκβαση της διαδικτυακής εκστρατείας κατά του «κωμικού» Πάρι Ρούπου που οδήγησε στην απόλυση του από την Pizza Fan μπορεί να αποδοθεί σε ένα δημιουργούμενο Kirk Effect (κατά το συγγενές Trump Effect). Ο λόγος για τον οποίο η δεξιά συνομάδωση νοιώθει πλέον άνετα να φορέσει τις μπότες ενός cancelling δε μπορεί να ανιχνευτεί αλλού παρά στην συνειδησιακή ηλέκτριση που προκαλεί σε κάθε κομμάτι της η (κατά κυριολεξία) δολοφονία (και ο επ’ αυτής ποταπός πανηγυρισμός) του ιδεολογικού διαλόγου από την αριστεροπροοδευτική πλευρά. Οι μάρτυρες είναι πάντοτε εκείνοι που ξεκλειδώνουν τις πύλες του μακιαβελισμού ακόμα κι αν ενδιάμεσος σταθμός είναι κάτι σαν τα εργασιακά standards μιας ελληνικής πιτσαρίας.
- του Βασίλη Τσίκα
Ανέμενα, η αλήθεια είναι, μεγαλύτερη εστίαση από τους προοδευτικούς στο «υποκριτικό» του δεξιόστροφου cancelling που χαρακτήρισε αυτήν την περίπτωση δημόσιου γεγονότος. Ωστόσο στα σχόλια που το υπαινίχθηκαν ή το πυροκρότησαν με μεγάλα γράμματα η απάντηση (πρέπει να) είναι πως θερίζουν τη δική τους νεοκινηματική σπορά. Τη σπορά μιας κουλτούρας φτηνής ηθικοποίησης του πολιτικού και σχηματοποίησης του διαδικτυακού όχλου σε όπλο πίεσης το οποίο μπορεί (και στοχεύει) να τρυπήσει και το θόλο της προσωπικής επαγγελματικής πορείας και άρα λίγο πολύ του βιοπορισμού εκείνου που «φέρει τη λάθος άποψη». Αυτό άλλωστε συνεπάγεται κι ο όρος «ακύρωση». Πραγματικά, μπορείς να μιλήσεις όντας προοδευτικός για επιλεκτική αντίδραση προς το edginess αλλά πάντα θα είσαι αυτός που δεν είχε θέμα με τα «να πεθάνει η Ελλάδα» ή με άλλα «αστεία» του Ρούπου πλην των «βοθρολυμάτων», τα οποία έλαβαν επίσης δημοσιότητα που πάντα έχει και θετική επίδραση για μια δημόσια φιγούρα. Every publicity remains good publicity.
Μπορείς να μεμφθείς την πρότερη εστίαση στην ελευθερία έκφρασης από τη συντηρητική πλευρά αλλά παραμένεις αυτός που μιλάει για κρεμάλες και πηγάδες όσων διαφωνούν μαζί του πλατσουρίζοντας στην ποπεριανή αυθάδεια ενός αντιιστορικίστικου ιστορικισμού όπου η προοδευτική αποδέσμευση θα «λήξει» την κουβέντα. Παραμένεις εκείνος που υπερασπιζόταν με θέρμη το DEI και τα ευρωπαϊκά του σπαράγματα στις προσλήψεις (και άρα και τις κυρωτικές απολήξεις που αυτονόητα εμπεριέχει με τα ίδια κριτήρια) και το δικαίωμα των εταιρικών κολοσσών να πολιτικολογούν (από τα καταπιεστικά όμικρον της Τράπεζας Πειραιώς μέχρι το γελοίο «Έμπαινες;» των Goodys για να περιοριστούμε μόνο στα εγχώρια), κατασπαράσσοντας, δια της διαδικτυακής και πάλι ισχύος, την επιχείρηση που δεν βαφόταν ουράνιο τόξο τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Και φυσικά παραμένεις ο επινοητής και ο φρουρός καθεαυτής της Πολιτικής Ορθότητας ως ιδεολογικά σμηλευμένου, ψευδομοιραίου μηχανισμού για τον έλεγχο της έκφρασης (συνεπαγωγικά, της συνείδησης) και τη λογοκρισία των μη συμμορφούμενων. Εδώ να πούμε πως ενώ η αγγλική γλώσσα διαθέτει (αντίθετα με την ελληνική) το civil για να διαχωρίζει χρηστικά τον πολίτη ως υποκείμενο των κρατικών και δημόσιων ζητημάτων ή ευεργεσιών από την πολιτική με το ανταγωνιστικό της υπόβαθρο, ο όρος Political Correctness ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής και στην γλωσσική παρουσίαση ως προς την πολιτική εκπήγασή του.
Παρόμοιοι κακόγευστοι καρποί θα προκύψουν και από το ζήτημα των χυδαιολογιών για τον ίδιο τον δολοφονημένο Kirk που και εκείνες με τη σειρά τους έδωσαν έναυσμα για απολύσεις διατυπωτών τους στις ΗΠΑ. Δεν είναι εφικτό (ούτε αποφέρει το οτιδήποτε) το να προσπαθήσω να επιβάλλω σε κάποιον το που θα ξοδέψει και που όχι το πένθιμο δάκρυ του. Αφενός όμως τα πληκτρολόγια του απόπατου είναι επιλογή και το Enter της δημοσίευσης δείχνει περισσότερα για το ψυχικό κι ουσιακό κενό αυτού που θα τα χρησιμοποιήσει. Αφετέρου την απόπειρα χρωματίσματος και «κοινωνικοποίησης» του θρήνου για συγκεκριμένους (και την νοητική αφόδευση στον τάφο άλλων) δε την εγκαινίασαν στον αιώνα μας οι τραμπικοί αλλά το στρατόπεδο των «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…» και της συνένοχης σιωπής. Τα βορειοκορεατικά ρομποτάκια δημόσιου κλαυθμού στην αποδημία του ηγέτη φαίνεται πως άφησαν ρόδα όσο και αγκάθια ενοχλητικά.
Το όλο καθρέφτισμα με κίνησε επιπλέον να κάνω μια αναλογία που στην πρώτη ματιά μπορεί να φανεί άσχετη αλλά τα περιγράμματα είναι ίδια με το «αναποδογύρισμα της ακύρωσης»° την περίοδο δηλαδή του 2018-19 και την εκδήλωση μαθητικών καταλήψεων υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας και ενάντια στην σχεδιαζόμενη τότε Συμφωνία των Πρεσπών. Οι ρίζες του επιφανειακά οξύμωρου βρίσκονται φυσικά στο ότι ο προοδευτισμός και η αριστερά κρατούν γραπωμένο το «κοινωνικό» με τα δόντια του λυσσασμένου αγριόσκυλου. Οι σχετικές δυνάμεις (κοινοβουλευτικές και μη) επί τέσσερις δεκαετίες μεταπολίτευσης όχι μόνο υποκινούσαν και στήριζαν τις καταλήψεις όταν το αίτημα συνέπιπτε (και) με δικές τους επιδιώξεις μα καλλιέργησαν μια ιδέα για την κατάληψη σχεδόν ως «φυσικού δικαιώματος» του φοιτητή αρχικά και του μαθητή στη συνέχεια. Μόλις όμως οι νέοι γενιάς που ζυμώθηκε εξίσου από αυτή την φορεμένη αυτονοητότητα χρησιμοποίησαν το «δικαίωμα» τους αυτό υπέρ ενός αιτήματος εθνικού και ενάντια στους πόθους της «Πρώτης Φοράς Αριστεράς» (και του αρχικαταληψία πρωθυπουργού της) οι επαναστάτες έγιναν εύτακτες κυρίες που μισούν τον «ταραξία» τον οποίο, χωρίς κανένα στοιχείο, «παρέδωσαν» στη Χρυσή Αυγή. Όπως ακριβώς οι πρωτεργάτες του ακυρωτικού #hastag και της συστηματικά ευνουχισμένης γλώσσας καταφοβήθηκαν τσιρίζοντας περί ελευθερίας από την απόλυση του Ρούπου μέσω αυτής της μεθόδου που έπεσε στην ευχέρεια πολέμιων του εθνομηδενισμού. Εντός βέβαια ενός γενικού κοινού που την είχε δεχτεί καταρχείν, λόγω της δικής τους προηγούμενης δράσης και προπαγανδιστικού μασάζ.
Η διαμάχη για το ποιανού η προκρούστεια κλίνη θα περιλάβει το λάβαρο της παρρησίας για να το ράψει από την αρχή στα μέτρα της είναι όμως η προφανής στρώση των συμπερασμάτων. Επιμένοντας βαθύτερα ανακαλύπτουμε, ίσως με κάποιο τρέμουλο, ότι αυτό που λαμπυρίζει είναι ο απότομος θάνατος συνολικά της δοξολογίας αυτού του αιώνα και του «τέλους της ιστορίας» που κόρδωσε έναν νεοφιλελευθερισμό του θριάμβου και διαπότισε και τα ζαλισμένα απομεινάρια μιας ήδη από νωρίτερα αποσοβιετοποιημένης σε μεγάλο βαθμό αριστεράς πλάθοντας το «φιλελέφτ» που η αργκό μας αναγκάστηκε να συμπυκνώσει. Η δοξολογία αυτή δεν συνίστατο παρά στην δυνατή πεποίθηση μιας αληθινά οριζόντιας, ενδοκοινωνικής ελευθερίας. Η αντιπαράθεση ιδεών έγινε πιστευτό ότι, εντός της ορθοδοξίας των ροών που θα έστηναν την ευημερία, θα σφηνωνόταν σε ένα πλαίσιο όπου πάντοτε θα κατέληγε δημοκρατική και παραγωγική. Το πάθος του ανθρώπου και της ομάδας για την πολιτική κοσμοπλασία δια της επιβολής θα αυτοπυρπολούταν από τον «υπερεπιτυχή κόσμο». Ο ματωμένος λαιμός ενός Kerk με τα πανδυτικά ωστικά του κύματα, που απλώνονται ως την Pizza Fan μας, έριξαν την αυλαία ακριβώς αυτής της αισιοδοξίας που είχε τεντωθεί για αδικαιολόγητα μεγάλο διάστημα συγκριτικά με την αφέλεια της απαρχής της.
Η πολιτική είναι η κονταρομαχία των διαφορετικών κοσμοπλασιών που ακροβατούν στη διαλεκτική επιφάνεια όπου Κράτος και Λαός ορθώνονται ως τα βασικότερα μέσα και συγχρόνως ως πραγματικότητες εδραιωμένες ιστορικά και συνειδησιακά. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι πρώτα από όλα σύμβαση που οριοθετεί τις πολιτικές συγκρούσεις που κυοφορούν κόσμους και (όπως το ταγκό) θέλει έμπρακτη θέληση δύο υποκειμένων για να υπάρξει. Η αναμέτρηση των κοσμοπλασιών μπορεί ασφαλώς να εκτυλιχθεί και στο πλαίσιο της, όπως και τη βιώνουμε, με την γνώση όμως ότι η αφαίρεση θα πάει πάντα από το δύο στο μηδέν με ευθύνη κάποιου ενός. Μιλώντας με τη χομπσιανή ψυχρότητα του αληθινού, οι Σπαρτακιστές θα γεννούν Freikorps όσο και οι Παπαδόπουλοι θα οπλίζουν Παναγούλιδες. Η απόδειξη δε της εργαλειοποιητικής κατάληξης της κοινοβουλευτικής οριζοντιότητας υπέρ των ιδεολογικών σκοπιμοτήτων έγινε διακριτή στους πτυέλους απαξίωσης που μοίραζαν στους καλούμενους Rednecks οι απανταχού προοδευτικές «αυθεντίες» κατά τις νίκες του Τραμπ. Η πλειοψηφική αρχή και ο εκδημοκρατισμός με την έννοια της διευρυνόμενης μάζας πολιτών που αξιοποιεί τα τυπικά της δικαιώματα λειδορήθηκε με ευκολία καθώς η πρώην απέχουσα «βαθιά Αμερική» των συντηρητικά σκεπτόμενων περιθωριοποιημένων δεν αξίζει το ίδιο με τους μαύρους, τα περιφερειακά μεσοστρώματα ή τους απαιτητικούς νέους που με ανάλογο σάλπισμα είχε φέρει ένας Ομπάμα στις κάλπες το 2008.
Αυτά οφείλω να σημειώσω ότι ως εμπεδωμένη αλήθεια ανακτήθηκαν πιο γρήγορα από την αριστεροπροοδευτική μερίδα παρότι η ίδια είχε χάσει τον «υπαρκτό της» και είχε (και έχει) συρραφεί ολότελα σχεδόν στην νεοφιλελεύθερη ανθρωπολογία του «ανθρώπου-επιχείρηση». Οι χειροπιαστές αποδείξεις για αυτό είναι ακριβώς όσα σταχυολόγισα με το κατάλληλο ύφος στις πρώτες παραγράφους και που λογικά θα χαρακτηρίζονταν «παράδοξα» υπό τα γυαλιά του «οριζόντιου» φιλελεύθερου. Η ευρεία δεξιά βουλιάζοντας σε μια οκνηρία αποκωδικοποίησης του γεγονότος ότι ο συμπυκνωτικός ετεροπροσδιορισμός του Ψυχρού Πολέμου δεν υπήρχε πια απέτυχε να δει τα αδιέξοδα στα οποία έβαζε ελαφρά τη καρδία την υπογραφή της. Έτσι δεν έφταναν για το εύρηκα οι καμμένες από μολότοφ αστικές περιοχές και οι αντεθνικές ντιρεκτίβες συνηγορίας σε μια λαθρομεταναστευτική πλημμύρα. Προκειμένου να αρχίσουν να εκδιώκονται τα φαντάσματα της γραβάτας και του φράκου έπρεπε να χάσει ακαριαία, μπροστά στα βλέμματα των παιδιών του τη ζωή του ένα επιδραστικό πρόσωπο, που είχε αφιερωθεί στο διάλογο με τους απέναντι, σύμβολο εκείνου του αντιδραστικού, μικροαστικού κινήματος που είχε ήδη περπατήσει τόσο ώστε να καταλάβει δις με τη λαϊκή ψήφο την καρέκλα του Λευκού Οίκου… Αυτή η αστικογενής ολιγωρία κατανόησης μάλιστα ήταν πλήρως αντιληπτή από τα «κεφάλια» των αντιπάλων και αξιοποιήθηκε μέχρι ξεζουμίσματος στην προσπάθεια να καταληφθεί χρόνος, χώρος και κάθε είδους ισχύ (οργανωτική, κοινωνική, ψυχολογική) για τους προοδευτικούς κοσμοπλαστικούς στόχους.
Καμία κοινότητα που επιχειρεί να μετατραπεί σε πολιτεία και όχι σε υπό διάσπαση κύτταρο με τα γνωστά επακόλουθα δε θα ανεχτεί πολλαπλές, ισοϋψείς ιερότητες εντός της καρδιάς της. Ούτε οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν θα διατείθεντο να σκαλίσουν και το πρόσωπο του Γεωργίου ΙΙΙ δίπλα στους Founding Fathers απλά για να επιβεβαιωθεί με «επαρκή» ορατότητα το δικαίωμα κάποιου Αμερικανού πολίτη να διατηρεί την άποψη ότι κακώς έλαβε χώρα η απόσχιση από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Και η εκάστοτε πολιτεία είναι ιδέα κοσμοπλασίας που σαρκώθηκε κατανικώντας τις αντίστροφες αντιξοότητες που αποδείχθηκαν πρώτα από όλα πιο «ζωικά» αδύναμες όπως με αλληγορία έχει σημειώσει ήδη ο Σόλωνας. Θα αφήσεις εντός κόκκινων γραμμών ό,τι μπορείς να στοιχηματίσεις ότι είναι εξημερώσιμο ή μη προκαλόν αθεράπευτη μεταβολή. Είτε, θα είμαστε μπροστά στην κατανοημένη ισορροπία δύναμης που διατηρεί σε αποκοίμιση το εκρεμμές των αντιθέτων μοιάζοντας με την ήρεμη ξηρότητα του τοπίου προτού το σαρώσει μια ξεπλυντική καταιγίδα. Ο προοδευτικός αν κυριαρχεί δε θα παραχωρήσει στον φασίστα ούτε το βολταιρικό μίνιμουμ που (ενίοτε) διακηρυκτικά ευλογεί (κάτι που και οι ατάκες του Ρούπου διαβεβαίωσαν έμμεσα μα κρυστάλλινα στον οποιονδήποτε τις εξέτασε) όπως δε θα το κάνει πια και ο τραμπικός με τον σαρωτικό πανσχετικιστή της «trantifa action». Το οριζόντιο σκίστηκε απο την υπερβολική πίστη στον πλαστό του εαυτό πεταμένο στο πεδίο μιας γεωπολιτικής κοσμογονίας που το ξεπερνάει πια (καθεαυτή και ως προς τα συγκείμενά της) με τεράστιες ταχύτητες. Η διαρκώς διογκούμενη αίσθηση κενού στους δυτικούς πολίτες είναι η μερικώς ανομολόγητη φανέρωση του σφάλματος κι οι διαμοιρασμένες δόσεις ωμότητας των Culture Wars είναι τα βήματα των ιχνηλατών που έχουν διαισθανθεί την πραγματική κατεύθυνση. Το κενό μέσα στην τεχνητή κλεψύδρα γεμίστηκε απότομα με το αίμα των διαλλακτικών της δεξιάς και η γκρίνια πάνω από καμία πίτσα δε θα σταθεί ικανή ν’ ανατρέψει το ριζοσπαστικοποιητικό ξαναγύρισμα. Κρατηθείτε γερ@.
ΠΗΓΕΣ
«Κόκκινοι ή νεοφιλελεύθεροι : η αποδόμηση της μεταμοντέρνας αριστεράς» – Αδριανός Εριγκέλ, εκδ. ΕΞΟΔΟΣ
https://www.idsa.in/publisher/issuebrief/charlie-kirks-killing-bares-rising-extremism-in-the-us-bοdy-politic
https://www.news247.gr/gnοmes/ena-kefali-stο-kοuti-tis-pitsas/
