Η προστασία των χριστιανικών πληθυσμών ανά τον κόσμο αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα αλλά και σε στρατηγικό εργαλείο της αμερικανικής διπλωματίας κατά τη δεύτερη θητεία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Σύμφωνα με ανάλυση των ερευνητών του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD), Μαριάμ Ουάχμπα και Σαμ Μπεν-Ουρ, η Ουάσινγκτον μετατοπίζεται από την απλή ρητορική υποστήριξη της πρώτης θητείας σε μια πιο σταθμισμένη και ρεαλιστική προσέγγιση.
Η νέα αυτή στρατηγική δεν αντιμετωπίζει τον διωγμό των Χριστιανών ως ένα απομονωμένο ανθρωπιστικό ζήτημα, αλλά ως έναν πολύτιμο δείκτη που αποκαλύπτει τις προθέσεις των εχθρών και τις αδυναμίες των συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το νέο αυτό δόγμα δοκιμάζεται ήδη στην πράξη στην Αφρική, όπου η Ουάσινγκτον έθεσε τη Νιγηρία σε καθεστώς ειδικής επιτήρησης για τη θρησκευτική ελευθερία, προχωρώντας μάλιστα σε στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ισλαμικού Κράτους την ημέρα των Χριστουγέννων και στην εξόντωση κορυφαίου ηγέτη της τρομοκρατικής οργάνωσης. Παράλληλα, το ζήτημα αποκτά βαρύτητα και στις διμερείς σχέσεις με υπερδυνάμεις, όπως φάνηκε από την πρόσφατη κίνηση του Αμερικανού Προέδρου να θέσει ευθέως στο Πεκίνο το θέμα φυλακισμένου πάστορα.
Οι προκλήσεις με τους συμμάχους σε Αίγυπτο και Νιγηρία
Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής αναδεικνύει σοβαρές γεωπολιτικές προκλήσεις, καθώς οι διώξεις συχνά σημειώνονται σε χώρες που αποτελούν παραδοσιακούς εταίρους των ΗΠΑ. Στην περίπτωση της Αιγύπτου, όπου η κυβέρνηση αδυνατεί επί σειρά ετών να προστατεύσει την πολυπληθή κοινότητα των Κοπτών Χριστιανών από τις διακρίσεις και τη βία, οι αναλυτές προτείνουν τη διασύνδεση της αμερικανικής οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας με απτά και μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως η επιτάχυνση των αδειοδοτήσεων για την ανέγερση ναών και η τιμωρία των φυσικών αυτουργών της θρησκευτικής βίας.
Αντίστοιχα στη Νιγηρία, το πρόβλημα ξεπερνά τη δράση των γνωστών τρομοκρατικών δικτύων, καθώς οι χριστιανικές κοινότητες στη Μέση Ζώνη της χώρας δέχονται φονικές επιθέσεις από ένοπλους της εθνοτικής ομάδας Φουλάνι, με τις σφαγές συχνά να παρουσιάζονται παραπλανητικά ως απλές εδαφικές διαφορές μεταξύ αγροτών και κτηνοτρόφων. Για την Ουάσινγκτον, μια σύμμαχος κυβέρνηση που αδυνατεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών της στα ίδια της τα εδάφη αποτελεί έναν ασταθή και αναξιόπιστο εταίρο στην αντιτρομοκρατική εκστρατεία, γεγονός που καθιστά επιτακτική τη στενότερη συνεργασία των υπηρεσιών πληροφοριών και τη μεταρρύθμιση του τομέα ασφαλείας.
Ο χριστιανισμός ως απειλή για το ολοκληρωτικό καθεστώς της Κίνας
Στο αντίπαλο στρατόπεδο, η συστηματική δίωξη του Χριστιανισμού από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ερμηνεύεται ως άμεση αντανάκλαση της εσωτερικής λογικής του καθεστώτος του Πεκίνου. Η κατεδάφιση σταυρών, οι συλλήψεις ιερέων και η εγκατάσταση εξελιγμένων συστημάτων παρακολούθησης και αναγνώρισης προσώπου εντός των ναών αποδεικνύουν τον βαθύ φόβο του ολοκληρωτικού κράτους απέναντι σε μια πίστη που αναγνωρίζει μια ανώτερη πνευματική αρχή από την κρατική εξουσία.
Οι αναλυτές του FDD επισημαίνουν ότι οι τεχνολογίες ελέγχου που χρησιμοποιούνται σήμερα εναντίον των χριστιανικών εκκλησιών είναι οι ίδιες που δοκιμάστηκαν αρχικά στη γενοκτονία των Ουιγούρων στο Σιντζιάνγκ. Ως εκ τούτου, προτείνεται η περαιτέρω αυστηροποίηση των αμερικανικών κυρώσεων, μέσω του Παγκόσμιου Νόμου Μαγκνίτσκι, εναντίον των Κινέζων αξιωματούχων του Υπουργείου Εργασίας Ενωμένου Μετώπου που είναι υπεύθυνοι για την καταστολή της θρησκείας, πλήττοντας έτσι έναν μηχανισμό που η ίδια η ηγεσία του Πεκίνου θεωρεί ως στρατηγικό της όπλο.
Τι συμβαίνει όμως με Συρία, Τουρκία, Πακιστάν κ.α.;
Οι αναλυτές του FDD δεν αναφέρονται, παραδόξως, στις περιπτώσεις της Συρίας, της Τουρκίας, του Πακιστάν και άλλων συμμάχων χωρών των ΗΠΑ, στις οποίες οι χριστιανικοί πληθυσμοί υφίστανται συστηματικές διώξεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις χωρών δεν έχει τεθεί το ζήτημα ούτε καν σε λεκτικό επίπεδο παρά τις σχετικές σποραδικές επισημάνσεις του Κογκρέσου.
Έχει σαφώς διαφορά, η «προστασία των χριστιανικών πληθυσμών» να τεθεί ως δικαιολογία για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις και επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, από το να αποτελέσει έναν πραγματικό οδηγό της αξιολόγησης των συμμάχων του δυτικού κόσμου, όπως όλοι θα ευχόμασταν. Σε αυτό το επίπεδο θα κριθεί σαφώς η συνέπεια της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
