Σε μια χαρακτηριστική διευκρίνιση που μόνο ως πολιτική αναδίπλωση μπορεί να εκληφθεί, προχώρησε η Μαρία Καρυστιανού, μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις της περί «εισβολών».
Αρχικά, η χρήση του όρου «εισβολές» λειτούργησε ως μαγνήτης για πολλούς υποστηρικτές του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου», οι οποίοι έσπευσαν να εκφράσουν δημόσια τη στήριξή τους, θεωρώντας ότι η κ. Καρυστιανού υιοθετεί –έστω και καθυστερημένα– μια πιο ρεαλιστική και σκληρή προσέγγιση στο μεταναστευτικό. Οι δηλώσεις αυτές ερμηνεύτηκαν ως σαφές πολιτικό μήνυμα, με συγκεκριμένο αποδέκτη.
Λίγο αργότερα, όμως, ήρθαν οι διευκρινίσεις. Η κ. Καρυστιανού έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι δεν αναφερόταν σε “εισβολείς”, επιχειρώντας να αμβλύνει τις εντυπώσεις και να καθησυχάσει τον προοδευτικό χώρο, ο οποίος αντέδρασε έντονα. Κάπως έτσι, όσοι είχαν σπεύσει να τη στηρίξουν, βρέθηκαν ξαφνικά… ξεκρέμαστοι.
Σύμφωνα δε με την κ. Καρυστιανού, οι ζωές των μεταναστών είναι ίδιες με τις ζωές που κόπηκαν στα Τέμπη. Μια σύγκριση που εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις, καθώς χρησιμοποιεί μια εθνική τραγωδία –ανοιχτή πληγή για την ελληνική κοινωνία– ως εργαλείο σε μια εντελώς διαφορετική πολιτική συζήτηση.
Η συνολική εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας στάσης που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους: από τη μία, βαριές εκφράσεις που κλείνουν το μάτι στους εθνικιστές· από την άλλη, διευκρινίσεις και «διορθώσεις» που απευθύνονται στο προοδευτικό ακροατήριο. Μόνο που η πολιτική ισορροπία σε δύο βάρκες σπάνια έχει καλό τέλος.
Το ερώτημα που μένει είναι αν πρόκειται για αστοχία λόγου ή για συνειδητή στρατηγική. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: σύγχυση, αντιφάσεις και η αίσθηση ότι η τραγωδία των Τεμπών χρησιμοποιείται όχι ως σημείο δικαίωσης και μνήμης, αλλά ως ρητορικό όχημα σε ένα ευρύτερο πολιτικό παιχνίδι.
