Ένας ακόμα τράπερ με βραχιολάκια. Μια ακόμα «είδηση ρουτίνας» που περνά για λίγο στα ψιλά και μετά ξεχνιέται, μέχρι να έρθει η επόμενη. Συλλήψεις, όπλα, ναρκωτικά, ξυλοδαρμοί, απειλές, επιδείξεις βίας και χρήματος, όλα πακεταρισμένα στο ίδιο αφήγημα που εδώ και χρόνια πουλάει η τραπ σκηνή σαν lifestyle. Κι ενώ κάθε φορά ακούμε ότι «είναι μεμονωμένο περιστατικό», η λίστα μεγαλώνει και το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Την ίδια στιγμή, μια ολόκληρη γενιά ανηλίκων μεγαλώνει καταναλώνοντας στίχους που εξυμνούν τη βία, την παρανομία και την απόλυτη απαξίωση κάθε ορίου, χωρίς κανείς να θέλει να συνδέσει σοβαρά τα κομμάτια του παζλ. Δεν μιλάμε για μουσική αισθητική, μιλάμε για επιρροή, πρότυπα και συνέπειες.
Διαβάστε περισσότερα εδώ.
