Υπενθύμιση: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα, 26 Νοεμβρίου

Σήμερα λοιπόν (26/11/2021) εορτάζουν οι:

ΟΣΙΟΣ ΑΛΥΠΙΟΣ, ο Κιονίτης

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ, ο Παφλαγόνας

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ, “ο εν τη Κλίμακι”

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, ο Αναχωρητής

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ, ο “Μετανοείτε”

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΟΣ, επίσκοπος Κορίνθου της Περσίας

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ “εν τω Κυπαρίσσω (ή Κυπαρισσίω)”

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ, επίσκοπος Ιεροσολύμων

Ο ΟΣΙΟΣ ΧΑΙΡΕΜΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ο Νεομάρτυρας από τη Χίο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΝΝΟΚΕΝΤΙΟΣ, ο Θαυματουργός, πρώτος επίσκοπος Ίρκούτας (Ρώσος)

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ, ο Πέρσης

Αναλυτικά:

ΟΣΙΟΣ ΑΛΥΠΙΟΣ, ο Κιονίτης
Ήταν από την Αδριανούπολη της Παφλαγονίας και έζησε τον 6ο αιώνα μ. Χ. Η παράδοση αναφέρει ότι, όταν θα γεννιόταν ο Αλύπιος, η μητέρα του είδε σε όνειρο να κρατάει ένα λευκό αρνί που στα κέρατά του ήταν τρεις αναμμένες λαμπάδες, που σήμαινε τις αρετές που θα είχε το παιδί που θα γεννιόταν. Οι γονείς του έδωσαν στον Αλύπιο χριστιανική ανατροφή, που στο πρόσωπό του επέφερε καρπούς εκατονταπλασίονας. Είχε μεγάλη περιουσία, την οποία δαπάνησε στους φτωχούς και πάσχοντες της περιοχής του. Διότι ευχαρίστησή του ήταν να εκπληρώνει το νόμο του Θεού, που προτρέπει τους χριστιανούς να είναι “συμπαθείς, φιλάδελφοι, εύσπλαχνοι, φιλόφρονες”1. Δηλαδή να συμπαθούν και να συμμετέχουν στις λύπες των αδελφών τους, να αγαπούν σαν αδελφούς τους συνανθρώπους τους, να έχουν πονετική και τρυφερή καρδιά και να είναι περιποιητικοί και ευγενείς. Ο Αλύπιος, αφού έμεινε πάμφτωχος, αποσύρθηκε στην έρημο, όπου έκανε ασκητική ζωή. Πληροφορίες αναφέρουν ότι έμεινε πάνω σ’ ένα στύλο 50 (κατ΄ άλλους 53 χρόνια) για λόγους άσκησης και κάτω από διάφορες καιρικές συνθήκες. Η φήμη της αρετής του έφερε κοντά στον Αλύπιο και άλλες ψυχές, που ζητούσαν ειρηνικό καταφύγιο. Στους ανθρώπους αυτούς υπήρξε φιλόστοργος πνευματικός πατέρας και τους καθοδηγούσε με τις συμβουλές του και τους στήριζε με το παράδειγμά του. Πέθανε ειρηνικά το έτος 608, αφού έζησε 100 χρόνια, κατ’ άλλους 120. (Τελείται η Σύναξις αυτού εν τη μονή αυτού τη ούση πλησίον του Ιπποδρομίου, κατά τον Παρισινό Κώδικα 1594).
1. Α’ επιστολή Πέτρου, γ’ 8.

Απολυτίκιο. Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Δοξάζων ο Θεός, την σήν γέννησιν Πάτερ, προέγραψε σαφώς, της ζωής σου την χάριν αυτώ γαρ εύηρέστησας, αρετών τελειότητι’ όθεν ήστραψας, από του κίονος πάσι, των αγώνων σου, τάς αληθείς άντιδόσεις, Άλύπιε Όσιε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ, ο Παφλαγόνας
Γιος πλουσίων γονέων (που μάλλον γεννήθηκε στην Παφλαγονία, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, διότι εκεί φυλασσόταν και ιερό λείψανο του), διδάχτηκε νωρίς απ’ αυτούς να είναι εγκρατής και να θεωρεί το χρήμα μέσο για την ανακούφιση και περίθαλψη των φτωχών και των αρρώστων. Αφού έτσι ανατράφηκε, και οι γονείς του πέθαναν, διαμοίρασε όλη την κληρονομιά του και πήγε σαν ασκητής στην έρημο. Εκεί γνωρίστηκε με άλλους ασκητές, που ζούσε μαζί τους με αδελφική αγάπη, χριστιανική συγκατάβαση και επιείκεια. Δεν λύπησε ποτέ κανένα, μεγάλη του χαρά μάλιστα, ήταν να επαναφέρει τη γαλήνη στις ταραγμένες ψυχές. Η φήμη της θαυμαστής ασκητικής του ζωής έφθασε μέχρι τις πόλεις, και πολλοί έτρεχαν να τον βρουν για να ζητήσουν απ’ αυτόν τις πνευματικές του οδηγίες. Ο όσιος Στυλιανός, παρά την ερημική ζωή του, έτρεφε στοργή και συμπάθεια προς τα παιδιά, που τόσο αγαπούσε και ο Κύριος. “Αν, έλεγε, η ταπεινοφροσύνη αποτελεί θεμέλιο των αρετών, η παιδική ηλικία από τη φύση της είναι περισσότερο ενάρετη, απ’ ότι οι μεγαλύτεροι των φιλοσόφων. Πολλές φορές οι γονείς έφεραν προς αυτόν τα παιδιά τους, και τότε η αγαλλίαση του οσίου ήταν πολύ μεγάλη. Ο Θεός βραβεύοντας το ιερό αυτό αίσθημα του, προίκισε τον όσιο με το χάρισμα να θεραπεύει τα άρρωστα παιδιά και να καθίστα εύτεκνους άτεκνες γυναίκες. Πέθανε πλήρης ημερών αλλά και αρετών.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Στήλη έμψυχος, της εγκρατείας, στύλος άσειστος, της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε· ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητας, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΚΑΚΙΟΣ “ο εν τη Κλίμακι”
Αναφέρεται από τον Άγιο Ιωάννη, που συνέγραψε την Κλίμακα. Μόνασε στη Μικρά Ασία (στο Μοναστήρι Κελλιβάρα του όρους Λάτρου) και διακρίθηκε για την ανεξάντλητη υπομονή του. Έλεγε μάλιστα: “πλανώνται όσοι νομίζουν ότι δεν θυμώνω ποτέ. Θυμώνω, αλλά κατά των δύο μεγαλυτέρων εχθρών. Ο ένας είναι ο Σατανάς, τον άλλο περιττό να σας τον πω” και έδειχνε τον εαυτό του. Στο Μοναστήρι είχε πολύ δύστροπο προϊστάμενο, αλλά απέναντί του ο Ακάκιος δεν έλεγε το παραμικρό. Ο ηγούμενος τον κακοποιούσε και ο Ακάκιος τον αγαπούσε, όμως τον έθλιβε το γεγονός ότι κινδύνευε η σωτηρία του ηγουμένου του από την όλη διαγωγή του. Ο Ακάκιος πέθανε νέος, έχοντας παροιμιώδη υπομονή και ζωντανή ελπίδα στο Θεό.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, ο Αναχωρητής
Γι’ αυτόν αφηγείται ο Θεοδώρητος Κύρου, που γνώρισε τον όσιο προσωπικά (Φιλόθεος Ιστορία, αριθ. 21). Καταγόταν από την πόλη Κύρου και ασκήτευε στην αρχή, μέσα σ’ ένα πολύ στενό κελί. Κατόπιν ανέβηκε στο κοντινό βουνό της πόλης Κύρου και εκεί ασκήτευε χωρίς να κατασκευάσει καλύβα. Έφτασε σε τόσο μεγάλα ύψη πνευματικότητας, που κάποτε ο Θεός τον αξίωσε να αναστήσει το παιδί μιας οικογένειας. Έτσι λοιπόν, αυστηρά ασκητικά αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ, ο “Μετανοείτε”
Καταγόταν από τον Πολεμωνιακό Πόντο και ήταν γιος μεγιστάνα. Νέος ακόμα άφησε το πατρικό του σπίτι και μόνασε. Επειδή τον διέκρινε ιερός ζήλος και μεγάλο χάρισμα διδακτικότητας, γύρισε όλη την Ανατολή σαν απεσταλμένος της Μονής του κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και επαναλάμβανε τη φωνή που αντήχησε πρώτα στην έρημο της Ιουδαίας και κοντά στις όχθες του Ιορδάνη: “Μετανοείτε”. Κατόπιν ο όσιος Νικών πήγε στην Κρήτη, όπου παρέμεινε διδάσκοντας για 20 χρόνια. Από κει πήγε στην Πελοπόννησο, όπου κατέληξε στην πόλη των Λακώνων. Εκεί κήρυξε, έκανε διάφορα θαύματα και έκτισε ναό στο όνομα του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Η ηθική επιρροή του στους κατοίκους υπήρξε μεγάλη. Και στη χώρα αυτή, που αγάπησε περισσότερο και από την πατρίδα του, άφησε την τελευταία του πνοή το έτος 998.

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Χαίρει έχουσα, ή Λακεδαίμων, θείαν λάρνακα, των σων λειψάνων, άναβρύουσαν πηγάς των ιάσεων, και διασώζουσαν πάντας εκ θλίψεων, τους σοι προστρέχοντας Πάτερ εκ πίστεως. Νίκων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.